Caleido Editorial Team25 juli 202614 min lezen0 weergaven
De eerste helft van 2026 was een comebackjaar, en dat is niet hetzelfde als een nostalgisch jaar. Neurosis keerde na een lange stilte terug met een postmetalplaat die Consequence op nummer één zette voor het halfjaar. Boards of Canada dook weer op. Robyn maakte haar eerste album in zeven jaar. Nine Inch Nails overhandigde hun eigen catalogus aan Boys Noize en liet hem die uit elkaar halen. Gorillaz maakte een plaat over sterfelijkheid. Paul McCartney, op een leeftijd waar niemand hem een ereronkje zou misgunnen, maakte iets met daadwerkelijke inzet.
Ook de jongere garde leverde. Olivia Rodrigo's derde album ruilt pop-punk in voor New Wave en gitaaroversturing; Mitski bouwde een personagegedreven conceptplaat; RAYE besteedde drieënzeventig minuten en een samenwerking met Hans Zimmer aan een vieraktig verhaal. En BTS kwam terug met Arirang, een album gebouwd rond Koreaanse muziektraditie in plaats van de Anglo-Amerikaanse popmachine die hen wereldwijd maakte.
Country had het sterkste genrejaar: Kacey Musgraves ging terug naar Texas, Zach Bryan leverde vijfentwintig tracks, Sturgill Simpson wekte zijn alias Johnny Blue Skies weer tot leven.
Alles hieronder werd uitgebracht tegen eind juli 2026, en de volgorde zal er in december anders uitzien — de herfst is waar de campagnes landen.
Gebruik de checklist hieronder om bij te houden wat je hebt gehoord.
Consequence's album van het halfjaar: postmetal die smeult in plaats van ontploft, gemaakt door een band die niets meer te bewijzen heeft en geen zin heeft om op zijn lauweren te rusten. Het is cathartisch op de specifieke manier waar Neurosis altijd al was – langzaam, en pas nadat je hebt moeten wachten.
De piek van de band uit Chicago: twangy, emo-gerelateerde indierock met composities die ambitieuzer zijn dan de hooks doen vermoeden. Julia Steiner schrijft over rouw zonder het als rouw te bestempelen, en het album staat tweede op Consequence's midjaarlijst.
Iceage heeft vijftien jaar besteed aan minder wild en interessanter worden. Deze is instinctief en verrassend warm – postpunk die is gestopt met dreigen en iets beters heeft gevonden om met de spanning te doen.
Kacey Musgraves · contemporary country, country, country pop
Musgraves gaat naar huis: twangier dan Golden Hour, met música mexicana-texturen verweven in het Texaanse rootsmateriaal. Na twee platen van toenemende abstractie is het een opluchting om haar weer over een specifieke plek te horen schrijven.
Het derde album, en het album waarop de invloeden verschuiven van pop-punk naar New Wave — koude synths, gitaarfuzz, een relatie die van begin tot wrakstukken wordt gevolgd door de tracklist. Scherpere schrijfstijl dan Guts en veel minder geïnteresseerd in aardig gevonden worden.
Mitski · alternative country-rock, alternative singer/songwriter, alternative/indie rock · ★ 3.0
Een conceptalbum dat gedreven wordt door personages, met rauwe, van dichtbij opgenomen instrumentatie — Mitski schrijft vanuit mensen die niet zijzelf zijn, wat haar eerder bevrijdt dan distantieert. Zesde op Consequence's middenjaarlijst.
Vijfentwintig tracks indie folk die uitwaaieren tot volwaardige Americana rock, gedragen door een band die klinkt alsof ze expres een beetje te hard speelt. Bryan's uitgestrektheid is het punt; niemand anders op deze commerciële hoogte is zo onberekend.
Gorillaz · & country, alternative pop, alternative/indie rock · ★ 3.8
Damon Albarn's cartoonband confronteert de sterfelijkheid met een gastenlijst die meerdere continenten beslaat, en het maximalisme dient het onderwerp in plaats van ervan af te leiden. Het emotioneel meest resonerende Gorillaz-album sinds Plastic Beach.
Robyn · alt-pop, alternative dance, alternative/indie rock · ★ 4.0
Zeven jaar later keert Robyn terug om te schrijven over volwassen verlangen en midlifehormonen, met dezelfde weigering om zich te schamen die Body Talk zo bepalend maakte. De vocale bewerking is vreemder dan alles wat ze eerder probeerde, en de refreinen komen nog steeds aan.
Drieënzeventig minuten, vier seizoensgebonden acts en Hans Zimmer als producer. Het zou moeten instorten onder zijn eigen ambitie; in plaats daarvan houden Raye's songwriting en de pure kracht van haar stem de structuur bijeen. Het meest ambitieuze Britse popalbum in jaren.
Reznor, Ross en Boys Noize halen de Nine Inch Nails-catalogus uit elkaar en bouwen hem opnieuw op als acid house en hardwaretechno. Remixalbums zijn meestal contractueel; deze is meedogenloos en herkadert nummers die mensen al dertig jaar kennen.
De langverwachte terugkeer van de volledige groep, gebouwd rond Koreaanse muziektraditie in plaats van de Engelstalige popmachinerie die hen naar mondiale schaal bracht. Het is het artistiek meest zelfverzekerde dat ze hebben uitgebracht en het minst geïnteresseerd in crossover.
Boards of Canada · ambient, downtempo, electronic · ★ 4.0
Het Schotse duo komt terug met duizelige breakbeats en dezelfde vergane-tapemelancholie, nu dichter bij triphop dan bij hun ambientwerk. Dertien jaar stilte en geen noemenswaardig verlies van gevoel.
Scott beweegt zich door New Orleans-funk, house en rap zonder dat het ooit klinkt alsof ze op bezoek is. Twintig jaar in haar carrière is dit haar meest avontuurlijke plaat, en het is onmiskenbaar een Black-joy-album in plaats van een rouwplaat.
Dua Saleh · laut.de, musikexpress.de, rollingstone.de
Een genreweigerende plaat over de grens tussen het menselijke en het technische — Saleh zingt, rapt en bewerkt hun stem tot je niet meer kunt onderscheiden wat wat is, wat het argument is. Achtste op Consequence's mid-yearlist.
Rashad schrijft over afhankelijkheid en het lange onglamoureuze werk om eruit te komen, over productie die warm genoeg is om de eerlijkheid draaglijk te maken. De titel is een grap die na een nummer of vier ophoudt grappig te zijn.
Een terugkeer naar de basisprincipes van mathcore, waarbij de progressieve instincten van het laatste decennium nog steeds hoorbaar zijn. Na dertig jaar blijft Converge de band waaraan elke heavy groep zich meet, en dat is waarom.
My New Band Believe · musikexpress.de, plattentests.de
Cameron Picton van black midi presenteert zich opnieuw onder een nieuwe naam en een nieuwe band, waarin hij alles samenbrengt waar hij ooit in geïnteresseerd is geweest, zonder de drang van het oude project om zijn werkwijze te tonen. Negende op de mid-yearlijst van Consequence.
Hoe deze lijst tot stand kwam
Samengesteld uit Consequence's 33 Best Albums of 2026 So Far, Rolling Stone's mid-year list, Stereogum's 50 Best Albums of 2026 So Far, Time Out's mid-year picks en NPR Music's mid-year podcast. Alleen albums uitgebracht op of voor 26 juli 2026 zijn opgenomen. Artiesten, titels en releasejaren zijn geverifieerd via MusicBrainz.
Nog geen reacties — wees de eerste.