Zeven boeken over surveillance, wellness en de huizen die we erven
CE
Caleido Editorial Team25 juli 20268 min lezen0 weergaven
De preoccupatie van de horror in de eerste helft van 2026 is bekeken worden — en het specifieke moderne afgrijzen van bekeken worden door iemand die denkt dat hij je verbetert.
Monika Kim's Molka ontleent zijn titel aan de Zuid-Koreaanse term voor spionagecameramisdrijven en volgt zowel de man die de camera's installeert als de vrouw op wie hij zich richt. Saratoga Schaefer's Trad Wife geeft een wellness-influencer de zwangerschap die ze wenste en laat het veel te snel vorderen. Sarah Gailey's Make Me Better stuurt een eenzame vrouw naar een gemeenschap die transformatie belooft zonder lijden, wat nooit een belofte is die iemand nakomt.
De rest is erfenis. Johanna van Veen en Marcus Kliewer schrijven allebei over huizen met eerdere claims op hun bewoners; Kylie Lee Baker verplaatst de gothic naar het Meiji-tijdperk in Japan; T. Kingfisher doet wat T. Kingfisher doet, namelijk iets met te veel tanden echt grappig maken voordat het ophoudt grappig te zijn.
Een IT-technicus installeert verborgen camera's in de damesruimtes op zijn werk en raakt gefixeerd op een van hen; de roman weigert je ogen te laten afwenden van beide kanten van de lens. Kim schrijft vrouwelijke woede als een reactie met een eigen logica, en het einde is niet catharsis op de manier die je verwacht.
Een influencer wier hele merk draait om huiselijke onderdanigheid doet een wens bij een oude put en raakt zwanger. De zwangerschap verloopt veel te snel en de trekjes zijn verkeerd. Body horror rechtstreeks gericht op een zeer actuele internetesthetiek, en het mist niet.
Kingfisher's betrouwbare truc — praktische, grappige, onglamoureuze protagonisten geconfronteerd met iets biologisch afschuwelijks — toegepast op een folk horror over wat er onder de grond zit. De komedie is wat de gruwel doet landen.
De gothic verplaatst naar het Meiji-tijdperk in Japan, waar het westerse huis en het westerse huwelijk zelf de vreemde indringers zijn. Baker gebruikt het meubilair van het genre — het afgelegen landgoed, de onbetrouwbare echtgenoot — om over culturele bezetting te schrijven.
LaRocca blijft de meest grensoverschrijdende horror schrijven die momenteel door een grote uitgeverij wordt gepubliceerd – intiem, epistolair, geïnteresseerd in het punt waar toewijding overgaat in ontaarding. Niet voor iedereen, en dat is volledig de bedoeling.
Kliewers vervolg op We Used to Live Here, en hetzelfde instinct voor huiselijke onbehagen: een huis, een baan om het te onderhouden, en een reeks regels die redelijk klinken totdat je doorhebt wat ze beschermen.
Van Veen schrijft gothic horror waarin de verschijning meer een relatie is dan een gebeurtenis – twee mensen gebonden door iets dat niet helemaal liefde is en niet helemaal bezit. Weelderig, claustrofobisch, en ongewoon goed over toestemming.
Hoe deze lijst tot stand kwam
Samengesteld uit Book Riot's engste horrorboeken van 2026 en de midyear-fictieselectie, plus horrorverslaggeving bij Bloody Disgusting en in de genrepers. Alleen boeken gepubliceerd op of voor 26 juli 2026 met een Open Library-record zijn opgenomen.
Nog geen reacties — wees de eerste.