Het jaar waarin horror een acteer-Oscar won en de criticipeilingen aanvoerde
CE
Caleido Editorial Team25 juli 202610 min lezen0 weergaven
2025 was het jaar waarin horror zich niet meer hoefde te verontschuldigen. Ryan Cooglers Sinners eindigde als tweede op de internationale criticipeiling van Sight & Sound – boven de meeste prestigedrama's van het jaar – en won twee Academy Awards. Zach Creggers Weapons eindigde als achtste op dezelfde peiling en bezorgde Amy Madigan een Oscar voor beste vrouwelijke bijrol, iets wat horrorprestaties ongeveer eens in de tien jaar overkomt.
Onder de twee reuzen was het genre ongewoon breed. Body horror had een mijlpaal in The Ugly Stepsister, een Noorse hervertelling van Assepoester vanuit het perspectief van de stiefzuster, die schoonheidsidealen als letterlijke chirurgie behandelt. Together maakte van een codependente relatie fysieke fusie. Companion smokkelde een techniekritiek in een cabinthriller. Good Boy vertelde een spookhuisverhaal volledig vanuit het perspectief van een hond – en liet het werken. En Final Destination Bloodlines bewees dat een sluimerende franchise kan terugkeren met haar gevoel voor humor intact.
Wat bijna geen van deze films gemeen hebben, is afhankelijkheid van jumpscares. De best beoordeelde horror van het jaar, The Plague, is in wezen een studie van wreedheid onder jongens. Het zwaartepunt van het genre is verschoven naar beklemming, en het publiek volgde.
Gebruik de checklist om bij te houden – en doe misschien een lampje aan.
Ryan Coogler · Horror, Action, Thriller · ★ 7.5
Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton
Tweelingbroers openen een juke joint in Mississippi in 1932 en de muziek die ze maken roept iets met tanden op. Ryan Coogler brengt vampierfilm, bluesgeschiedenis en gangstertragedie samen zonder een van hen te verdunnen; Michael B. Jordan won de prijs voor beste acteur, Coogler voor beste originele scenario. De horrorfilm van het decennium tot nu toe.
Zeventien kinderen stappen om 02:17 uur uit bed en rennen. Zach Cregger vertelt de nasleep in overlappende hoofdstukken, die elk stilletjes het vorige herschikken, en Amy Madigans tante Gladys werd het zeldzaamste in het genre: een Oscar-winnende horrorprestatie.
Michael Philippou · Horror · ★ 7.3
Billy Barratt, Sally Hawkins, Mischa Heywood
Danny en Michael Philippou volgen Talk to Me op met een pleegzorgnachtmerrie over een rouwende vrouw, twee geplaatste kinderen en een ritueel dat iemands lichaam vereist. Sally Hawkins is angstaanjagend juist omdat ze het als liefde speelt. De meest verontrustende film op deze lijst, en de best geacteerde.
Assepoester van de kant van de stiefzus, waarin mooi genoeg worden voor het bal wimperhechtingen, neusbreken en een lintworm betekent. Emilie Blichfeldts Noorse debuut is body horror als periodesatire, en het is oprecht moeilijk om naar te kijken op de manier die het materiaal vereist.
Michael Shanks · Horror, Romance · ★ 6.9
Dave Franco, Alison Brie, Damon Herriman
Een stel verhuist naar het platteland om een relatie te redden die geen van beiden kan loslaten, en iets in het plaatselijke water maakt de metafoor letterlijk. Het debuut van Michael Shanks is een bodyhorror-komedie over co-afhankelijkheid, met Dave Franco en Alison Brie die zich vol overgave in de fysieke uitdagingen storten.
Drew Hancock · Horror, Sci-Fi, Thriller · ★ 7.0
Sophie Thatcher, Jack Quaid, Lukas Gage
Een weekend in een meerhuis loopt mis, en de onthulling over wie — of wat — de relatie vormt, komt vroeg genoeg om de hele film te worden. Het debuut van Drew Hancock is een zeer scherpe komedie over gerechtigdheid vermomd als thriller, met Sophie Thatcher uitstekend als degene die de afrekening doet.
Danny Boyle · Horror, Thriller, Sci-Fi · ★ 6.6
Aaron Taylor-Johnson, Alfie Williams, Ralph Fiennes
Danny Boyle en Alex Garland keren tientallen jaren later terug naar het woestijnvirus, met een versterkte eilandgemeenschap, de eerste reis van een jongen naar het vasteland, en een verrassende hoeveelheid rouw in de mix. Formeel rusteloos — gedeeltelijk gefilmd met telefoonarrays — en veel vreemder dan een legacy-sequel hoefde te zijn.
Charlie Polinger · Drama, Thriller · ★ 6.4
Everett Blunck, Kayo Martin, Joel Edgerton
De best beoordeelde horrorfilm van 2025, en nauwelijks een horrorfilm: op een zomerkamp voor jongens wordt een buitenstaander het middelpunt van een besmetting die in werkelijkheid niets meer is dan gewone adolescente wreedheid. Het debuut van Charlie Polinger verdient zijn kippenvel eerlijk, zonder een monster in zicht.
Een spookhuisfilm gefilmd vanuit het perspectief van de hond: het dier ziet wat zijn baasje niet wil zien, en kan het niet uitleggen. De gimmick van Ben Leonberg had tien minuten kunnen duren, maar in plaats daarvan draagt het een hele speelfilm — vooral omdat de angst volledig draait om hulpeloosheid.
De franchise keert na veertien jaar terug met zijn centrale grap intact — de dood als een Rube Goldberg-machine met een wrok — en voegt een familievloekstructuur toe die de spektakelstukken daadwerkelijk rechtvaardigt. Mal, gemeen, vakkundig gebouwd, en de grootste horrorpubliekslieveling van het jaar na Sinners.
Hoe deze lijst tot stand kwam
Samengesteld uit Variety's ranglijst van horror uit 2025, Fangoria's jaarselectie, de Tomatometer van Rotten Tomatoes, Metacritic en de noteringen van horrortitels in de Sight & Sound-criticipeiling en bij de 98e Academy Awards. Genreclassificatie volgt TMDB, waar cast, crew en releasedata worden geverifieerd.
Nog geen reacties — wees de eerste.