Zeven albums uit een jaar dat door componisten werd bepaald, niet door solisten
CE
Caleido Editorial Team25 juli 20268 min lezen0 weergaven
Jazz in 2025 was van de componisten. Mary Halvorsons About Ghosts – geschreven voor haar uitgebreide Amaryllis-groep – won de criticipeiling van Jazzwise en werd door de jazzrecensent van NPR omschreven als een thrill ride; het is gearrangeerde muziek op de eerste plaats en geïmproviseerde muziek op de tweede, en dat is waar het interessante werk in het genre zich momenteel bevindt.
Jazzwise merkte ook op in welke mate vrouwen nu doorbreken, en de onderstaande lijst weerspiegelt dat: Halvorson bovenaan, Amina Claudine Myers die op haar tweeëntachtigste solo opneemt, en een criticipeiling met een ongewoon gelijkmatige diepgang.
Ook de veteranen leverden. Branford Marsalis eigende zich de titel van een Keith Jarrett-ijkpunt toe en maakte het tot de zijne; Brad Mehldau leverde zijn warmste plaat in jaren af; Craig Taborn, Nels Cline en Marcus Gilmore maakten een trio-album dat klinkt als drie mensen die productief ruziën.
Zeven entries in plaats van tien – de jazzreleasekalender is enorm, maar de consensus onder critici is smal, en de lijst opvullen zou doen alsof dat anders is.
Halvorson breidt haar Amaryllis-sextet uit en schrijft ervoor met de dichtheid van een componist in plaats van de losheid van een bandleider. Het stond bovenaan de criticipeiling van Jazzwise en het is de duidelijkste verklaring tot nu toe waarom ze de belangrijkste gitarist in de muziek is geworden.
Marsalis neemt de meest geliefde plaat van het Keith Jarrett European Quartet onder handen en weigert het als een heilig schrift te behandelen. Het kwartet is lang genoeg bij elkaar om de herinterpretatie te laten klinken als een gesprek in plaats van een eerbetoon.
Mehldau's meest genereuze plaat in jaren — het harmonisch denken is nog steeds even complex, maar de stemming is verzacht en de arrangementen laten andere muzikanten ademen. Toegankelijk zonder te versimpelen.
Een solopiano-plaat van een AACM-oprichter in haar tachtiger jaren, puttend uit gospel, blues en zestig jaar vrije improvisatie. Ongedwongen en volledig zonder ego — een van de stille essentiële platen van het jaar.
Live opgenomen in de Village Vanguard, en de ruimte is op de beste manier hoorbaar. Gilmore is een van de ritmisch inventiefste drummers van dit moment, en door zijn eigen sessie te leiden kan die inventiviteit de composities sturen in plaats van alleen ondersteunen.
Taborn met Nels Cline en Marcus Gilmore — piano, gitaar en drums die een album lang productief ruziën. Drie muzikanten die elkaar geen centimeter toegeven, en dat is precies wat het laat werken.
Garchik's lopende project om heavy-metalstructuren door jazzinstrumentatie te halen, en de grap is al een paar albums geleden geen grap meer. Echt opwindende arrangementen en een even hoge notering in de criticipeiling.
Hoe deze lijst tot stand kwam
Samengesteld uit de criticipeiling van Jazzwise van de 20 beste jazzalbums van 2025, de 10 beste jazzalbums van Stereogum, de jazzberichtgeving van NPR en de albums van het jaar van WBGO. Artiesten, titels en releasejaren zijn geverifieerd via MusicBrainz.
Nog geen reacties — wees de eerste.