Tien platen uit een eerste helft van comebacks en heruitvindingen
CE
Caleido Editorial Team25 juli 20269 min lezen0 weergaven
De eerste helft van 2026 in de popmuziek werd bepaald door artiesten die moesten beslissen wat te doen met een gevestigd publiek. Olivia Rodrigo verliet pop-punk voor New Wave en gitaarfeedback op een derde album dat een relatie van begin tot instorting volgt. Robyn keerde na zeven jaar terug om over volwassen verlangen te schrijven met dezelfde weigering van gêne die Body Talk tijdloos maakte. Harry Styles maakte een dansplaat geïnspireerd op Berlijnse techno.
BTS keerde terug als volledige groep met Arirang, gebouwd rond Koreaanse muzikale traditie in plaats van Engelstalige popmachinerie — het artistiek meest zelfverzekerde en minst op cross-over gerichte wat ze hebben uitgebracht. Blackpink kwam terug met een EP vol New Wave-homages en partyanthems.
En de ambitieuze buitenbeentjes: RAYE besteedde drieënzeventig minuten en een samenwerking met Hans Zimmer aan een vieraktenverhaal, Melanie Martinez bouwde een AI-dystopie conceptplaat, en Slayyyter veranderde trash-disco uit het MySpace-tijdperk in autobiografie.
Het derde album, en het keerpunt: koude new wave-synths en gitaarfuzz in plaats van pop-punk, die één relatie van begin tot schade volgt. Scherper geschreven dan Guts en veel minder bezig met aardig gevonden worden.
Robyn · alt-pop, alternative dance, alternative/indie rock · ★ 4.0
Zeven jaar weg, en Robyn komt terug met teksten over volwassen verlangen en midlifes hormonen, zonder enige gêne. De vocale bewerking is haar vreemdste tot nu toe; de refreinen ontploffen nog steeds.
De terugkeer van de volledige groep, gebouwd rond Koreaanse muzikale traditie in plaats van de Engelstalige machine die hen wereldwijd bracht. De artistiek meest zelfverzekerde plaat uit hun carrière en de minst geïnteresseerd in crossover.
Drieënzeventig minuten, vier seizoensthema-aktes, Hans Zimmer als producer. Het zou moeten bezwijken onder de ambitie; Raye's schrijven en stem houden het overeind. Het meest ambitieuze Britse popalbum in jaren.
Harry Styles · english, indie pop, laut.de · ★ 2.0
Een dansplaat gevormd door Berlijnse clubnachten in plaats van stadion-meezingers — en de toewijding is totaal. Styles dreigt al een decennium zoiets specifieks te maken.
Melanie Martinez · double album, plattentests.de, pop · ★ 3.6
Een AI-dystopieconceptalbum met de gelaagde verhalen die Martinez' publiek verwacht en een aanzienlijk zwaarder geluid. Ambitieus op een manier waar mainstream pop zelden het risico neemt.
Een comeback-ep die het midden houdt tussen een New Wave-hulde en een puur feestalbum. Kort, zelfverzekerd en een herinnering aan hoe scherp deze groep is als het materiaal bij hen past.
Synthpop-vakmanschap uit de jaren tachtig met meer persoonlijke onthulling dan Puths platen gewoonlijk toestaan. Hij is altijd een serieuze muzikant geweest die als een lichte werd verkocht; dit verkleint de kloof.
Elektro-sleaze autobiografie: ambitie uit het MySpace-tijdperk, trash-disco-flash en een verrassend nuchter verslag van wat het najagen van internetroem werkelijk kost.
Een helder, vormveranderend popdebuut met hooks die scherp genoeg zijn om door de hyperpop-productie heen te snijden. Consequence had het in de mid-year-list staan puur vanwege de songwriting.
Hoe deze lijst tot stand kwam
Samengesteld uit Rolling Stone's Best Albums of 2026 So Far, Consequence's mid-year-lijst, Stereogum's 50 Best Albums of 2026 So Far en Time Out's mid-year picks. Alleen albums uitgebracht op of voor 26 juli 2026 zijn opgenomen. Artiesten, titels en releasejaren zijn geverifieerd via MusicBrainz.
Nog geen reacties — wees de eerste.