1. Home
  2. Ontdekken
  3. Folk Music: The People's Song
Folk Music: The People's Song
RedactioneelMusic

Volksmuziek: het lied van het volk

Van mondeling overgeleverde balladen die eeuwenlang van hand tot hand werden doorgegeven tot de protesthymnen van de revival uit de jaren zestig: volksmuziek laat zien hoe gewone mensen hun leven op melodie hebben gezet.

CE
Caleido Editorial Team17 juni 20268 min lezen0 weergaven

Wat volksmuziek is

Volksmuziek is in de kern een soort traditionele en doorgaans landelijke muziek die oorspronkelijk binnen families en kleine sociale groepen werd doorgegeven, geleerd door te horen in plaats van te lezen. [1] Haar centrale tradities worden mondeling of door het gehoor overgedragen, gewoonlijk via informele netwerken van verwanten en vrienden in plaats van via instellingen zoals scholen of kerken. [1] Omdat ze in de mondelinge overlevering leeft, heeft volksmuziek geen enkele auteur en geen vaste tekst: een lied wordt opnieuw vormgegeven door elke zanger die het meedraagt, wat veel regionale varianten van dezelfde melodie en hetzelfde verhaal oplevert.

Deze manier van overdracht geeft volksmuziek haar kenmerkende eigenschappen. Liederen veranderen terwijl ze reizen, zodat een ballade die in de Appalachen wordt gezongen rechtstreeks kan afstammen van een ballade die eeuwen eerder in Engeland of Schotland werd gezongen. [2] Het repertoire is gemeenschappelijk in plaats van commercieel, verankerd in de ritmes van arbeid, eredienst, hofmakerij en protest. Volksmuziek werd lange tijd gedefinieerd in tegenstelling tot „kunstmuziek“ die voor de concertzaal werd gecomponeerd en tot populaire muziek die voor de markt werd geproduceerd, hoewel die grenzen tegen de twintigste eeuw aanzienlijk waren vervaagd.

Het verzamelen en bewaren van de traditie

Gedurende het grootste deel van haar geschiedenis liet volksmuziek geen geschreven spoor na, waardoor het werk van verzamelaars centraal stond in hoe we haar vandaag begrijpen. Nationale en sociale bewegingen in het begin van de negentiende eeuw stimuleerden het zoeken naar en verzamelen van volksliederen, en tegen het einde van de eeuw probeerden geleerden zowel componisten van kunstmuziek van ruw materiaal te voorzien als volledige nationale liedboeken samen te stellen. [1]

De grondleggende wetenschappelijke verzameling in de Engelstalige wereld werd samengesteld door de Harvard-hoogleraar Francis James Child, wiens The English and Scottish Popular Ballads tussen 1882 en 1898 in tien delen verscheen en uiteindelijk 305 genummerde ballades verzamelde. [3] Deze „Child Ballads“ werden de canon waaraan latere verzamelaars afmaten wat zij vonden. De Engelse folklorist Cecil Sharp, de afzonderlijk belangrijkste figuur van de Engelse volksliedrevival in het begin van de twintigste eeuw, reisde tussen 1916 en 1918 met zijn assistente Maud Karpeles door de zuidelijke Appalachen en verzamelde meer dan 1.600 liederen van honderden landelijke zangers. [4] Hij ontdekte dat veel Child Ballads in de gemeenschappen van de Appalachen waren blijven voortleven lang nadat ze in Groot-Brittannië waren uitgestorven, en zijn English Folk Songs from the Southern Appalachians, voor het eerst gepubliceerd in 1917, werd een hoeksteen van de volksliedwetenschap. [4]

Sinds de jaren 1890 is volksmuziek ook bewaard gebleven door mechanische opnames. [1] In de Verenigde Staten was dit werk gericht op het Archive of American Folk Song, in 1928 opgericht bij de Library of Congress. [5] John Lomax werd in 1933 het hoofd ervan en haalde zijn zoon Alan Lomax erbij, die als „Assistant in Charge“ van het Archief vanaf 1937 tot 1942 veldopnames maakte. [5] De Lomaxes waren de eersten die Lead Belly (Huddie Ledbetter) en vele andere traditionele muzikanten opnamen, en in maart 1940 regelde Alan Lomax de eerste uitgebreide opnamesessie voor een jonge man uit Oklahoma genaamd Woody Guthrie. [5]

De Amerikaanse folkrevival

Die sessie markeerde de drempel van een nieuw hoofdstuk, waarin het traditionele lied een levende kracht werd in de populaire cultuur. De Amerikaanse folkrevival begon in de jaren 1940. [6] In 1941 brachten de Almanac Singers — waaronder Pete Seeger, Woody Guthrie, Lead Belly en Josh White — een stuwende, energieke uitvoeringsstijl die geworteld was in de Amerikaanse stringbandmuziek voor een politiek geëngageerd stedelijk publiek. [6]

De eerste commerciële doorbraak van de revival kwam met de Weavers, in november 1948 opgericht door Pete Seeger, Lee Hays, Fred Hellerman en Ronnie Gilbert. [6] Hun bewerking van Lead Belly's „Goodnight, Irene“ stond in 1950 dertien weken bovenaan de Billboard-hitlijsten. [6] Maar de Koude Oorlog haalde hen in: vermeld in de anticommunistische publicatie Red Channels werd de groep van radio en televisie geweerd, viel in 1952 uiteen en werd in 1953 door Decca gedropt, dat haar platen uit de catalogus schrapte. [6] Seeger zelf weigerde in 1955 een beroep te doen op het Vijfde Amendement voor het House Un-American Activities Committee, werd in 1961 veroordeeld wegens minachting van het Congres en zag de veroordeling in 1962 in hoger beroep vernietigd. [7]

Wetenschap en verspreiding voedden de bloei. In 1952 stelde de folklorist Harry Smith de Anthology of American Folk Music samen, waarin 84 liederen van traditionele country- en bluesartiesten werden gebundeld uit commerciële opnames die tussen 1927 en 1932 waren gemaakt — een uitgave die de volgende generatie muzikanten diepgaand vormde. [6] De hit „Tom Dooley“ van het Kingston Trio uit 1958 opende folk voor een massamarkt, en het Newport Folk Festival, opgericht in 1959, werd een van de bepalende podia van de beweging. [6] De revival bereikte halverwege de jaren zestig haar hoogtepunt. [6]

De belangrijkste figuren

Als de revival een aartsvader had, dan was het Woody Guthrie (1912–1967). Zijn album uit 1940, Dust Bowl Ballads, opgenomen voor Victor, beschreef de boeren uit het Depressietijdperk die door droogte en uitwinning onteigend werden, en leverde hem de bijnaam „de Dust Bowl-troubadour“ op. [8] In februari 1940 schreef hij zijn meest blijvende lied, „This Land Is Your Land“, deels als antwoord op de alomtegenwoordigheid op de radio van Irving Berlins „God Bless America“, waarvan Guthrie het sentiment zelfgenoegzaam en onrealistisch vond. [9]

Pete Seeger (1919–2014) vertaalde Guthries geest in een halve eeuw activisme. [7] Hij schreef samen met Lee Hays „If I Had a Hammer“ en „Where Have All the Flowers Gone“, en hij hielp „We Shall Overcome“ ruimer te verspreiden nadat hij het lied had leren kennen via de Highlander Folk School, waar de muzikaal leider Zilphia Horton het hem leerde. [10] Door Seeger en Guy Carawan meegedragen in de strijd voor burgerrechten, werd het vanaf 1959 het onofficiële volkslied van die beweging. [10]

De felste jonge ster van de revival was Joan Baez (geboren 1941), op haar achttiende uitgenodigd om op te treden op het Newport Folk Festival van 1959; haar heldere sopraan en haar Vanguard-opnames maakten haar tot een icoon, en zij leende haar roem aan de burgerrechten- en de anti-Vietnamoorlog-zaken. [11] In mei 1963 bracht zij een nog opkomende liedjesschrijver tot grotere bekendheid op het Monterey Folk Festival. [12]

Die liedjesschrijver was Bob Dylan. Zijn tweede album, The Freewheelin' Bob Dylan (1963), opende met „Blowin' in the Wind“, dat een hymne werd van de burgerrechten- en de antioorlogsbeweging en een internationale hit voor Peter, Paul and Mary. [12] Op 25 juli 1965 keerde Dylan terug naar Newport met een solidbody elektrische gitaar en een rockband, een wending die zo splijtend was dat ze synoniem is geworden voor het moment waarop folk uiteenviel in folkrock. [13]

Nalatenschap

Het bereik van volksmuziek overleefde de revival. Haar liederen leverden de soundtrack van de burgerrechten- en antioorlogsbeweging, en haar volharding dat gewone stemmen thuishoren in de historische verslaglegging gaf decennialang vorm aan de populaire muziek. De culturele status van het genre werd in 2016 bezegeld, toen Bob Dylan de eerste liedjesschrijver werd die de Nobelprijs voor de Literatuur ontving, geprezen „omdat hij nieuwe poëtische uitdrukkingsvormen heeft geschapen binnen de grote Amerikaanse liedtraditie“. [14] Meer dan twee eeuwen nadat verzamelaars voor het eerst verdwijnende ballades door het platteland najoegen, leeft het lied van het volk voort — nog altijd op het gehoor geleerd, nog altijd opgeëist door wie het hierna zingt.

References

  1. 1.Folk music | Definition, History, Artists, Songs, Bands, Instruments, & Facts. Encyclopaedia Britannica ↗
  2. 2.British Traditional Ballads (Child Ballads) in the Southern Mountains. Smithsonian Folkways Recordings ↗
  3. 3.Francis Child, Cecil Sharp, and the Spread of the Academic Tradition to America. Villanova University Falvey Library Exhibits ↗
  4. 4.Cecil Sharp. Wikipedia ↗
  5. 5.About this Collection — John A. Lomax and Alan Lomax Papers. Library of Congress ↗
  6. 6.American folk music revival. Wikipedia ↗
  7. 7.Pete Seeger. Wikipedia ↗
  8. 8.Woody Guthrie | The Dust Bowl | Ken Burns. PBS ↗
  9. 9.Woody Guthrie. Wikipedia ↗
  10. 10.Tracing the Long Journey of "We Shall Overcome". Library of Congress, Folklife Today ↗
  11. 11.Joan Baez. National Women's History Museum ↗
  12. 12.The Freewheelin' Bob Dylan. Wikipedia ↗
  13. 13.July 25, 1965: Dylan Goes Electric at the Newport Folk Festival. Smithsonian Magazine ↗
  14. 14.The Nobel Prize in Literature 2016. The Nobel Foundation ↗
folkmusichistory
Discussie0 reacties

Meld je aan om mee te doen aan de discussie.

Nog geen reacties — wees de eerste.

caleido

versie 1.0.372

Word lid van DiscordomelasOver onsStedenPrivacybeleidServicevoorwaardenGegevensverwijderingHelp
© 2026 Caleido