Gerçekten neye sahip olduklarına göre sıralanmış on beş koleksiyon — Nefertiti ve yirmi Rembrandt'tan Beuys'un bir tramvay durağına ve savaştan kalma bir sığınağa
Berlin'in müzeleri alışılmadık bir kazanın sonucudur: 1830'da açılan, Prusya'nın ilk kamuya açık müzesine yerleştirilen bir kraliyet koleksiyonu, Soğuk Savaş'ta ikiye bölündü ve 1990'dan sonra bina bina yeniden bir araya getirildi. Staatliche Museen zu Berlin bugün beş ayrı adreste, on beş koleksiyon ve dört araştırma enstitüsü içinde yaklaşık 5,3 milyon nesne barındırıyor; 2019'da 4,2 milyon ziyaret sayıldı, bunun 828.000'i tek başına Neues Museum'a aitti — gruptaki başka hiçbir binadan fazla.[31] Bu yapıların beşi, 1999'da (ii) ve (iv) ölçütleri uyarınca UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alınan Museumsinsel üzerinde yer alıyor; tam da ada, kamuya açık müzenin on dokuzuncu ve yirminci yüzyıl boyunca nasıl icat edildiğini belgelediği için.[30]
Bu tarihin geride bıraktığı şey, tek bir öğleden sonranın MÖ on dördüncü yüzyıldan kalma bir Amarna atölyesinden Mies van der Rohe'nin cam salonuna uzanabildiği ve yeniden bir araya getirme işinin hâlâ gözle görülür biçimde yarım kaldığı bir kent: Pergamonmuseum Ekim 2023'te tümüyle kapandı, kuzey kanadının 2027'de geri dönmesi bekleniyor, kalanı ise en iyi ihtimalle 2037'den önce değil.[32] Bu yokluğa yas tutmak yerine ona göre plan yapmak gerekir. Aynı zamanda bu listenin gerekçesi de budur, çünkü Berlin'in derinliği kaçırılmaması gereken tek bir binada toplanmaz. Kulturforum'daki bir resim galerisine, neredeyse kimsenin uğramadığı bir gravür kabinesine, Mitte'deki bir sığınağa, batı banliyölerinde bu iş için inşa edilmiş bir Ekspresyonizm müzesine ve ormandaki bir Rönesans av köşküne dağılmıştır.
Devamı için bir not. Sıralamayı önce koleksiyonlar, sonra binalar belirledi; bu yüzden yeri doldurulamaz eserleri olan sessiz bir müze, bunlara sahip olmayan kalabalık bir müzenin önüne geçer. Aşağıda sıralanan her müze kendi web sitesinden denetlendi ve on beşi de açık. Eksiksiz bir Berlin rehberinin anacağı birkaç kurum ise bu listenin dayandığı katalogda yok — bina olarak Altes Museum ve Neues Museum, Museum Berggruen, Berlin Yahudi Müzesi, Deutsches Historisches Museum, Kunstgewerbemuseum, Museum für Fotografie, C/O Berlin ve Bauhaus-Archiv bunlar arasında. Buradaki yoklukları kataloğu yansıtır, itibarlarını değil.
Berlin | Collection opened to the public 1830; Kulturforum building 1998 | State painting gallery | 4.7★ (5,508 Google reviews)
Kentin tek başına en güçlü koleksiyonu ve Museumsinsel yerine buradan başlamanın nedeni. Yaklaşık 1.200 tablo, 72 ana salon ve daha küçük yan odalarda on üçüncü yüzyıldan on sekizinci yüzyıla Avrupa sanatını tarıyor; içlerinde tam yirmi Rembrandt var — dünyadaki en büyük Rembrandt topluluklarından biri — ayrıca Vermeer'in İnci Gerdanlıklı Kadın'ı, Caravaggio'nun Amor Vincit Omnia'sı, Cranach'ın Gençlik Pınarı ve Tiziano'nun Orgçuyla Venüs'ü.[1] Hilmer ve Sattler'in 1998 tarihli binası yalın; içindeki Alman koleksiyonuyla ancak Viyana ve Münih boy ölçüşebilir.[2]
Berlin | Collection from 1823; in the Neues Museum since its 2009 reopening | State archaeological collection | 4.6★ (2,274 Google reviews)
Berlin'in en ünlü nesnesi, yeri en zor doldurulacak koleksiyonunun içinde duruyor. Nefertiti büstü, bir Amarna topluluğunun merkezinde yer alıyor — yaklaşık MÖ 1351-1334'ten kalma kraliyet ve saray portreleri — yanı sıra MÖ 2500 dolaylarına ait kabartmalarla üç eksiksiz mezar odası, Kraliçe Amanishakheto'nun Meroitik altınları ve Homeros'un İlyada'sı ile Sinuhe'nin Öyküsü'nün iki tam yazmasını barındıran bir papirüs kütüphanesi.[3] Koleksiyon, Stüler'in 1843-55 tarihli yapısı olan, 1945'te bombalanan ve David Chipperfield tarafından savaş hasarı silinmek yerine okunur bırakılarak yeniden inşa edilen Neues Museum'da bulunuyor; 16 Ekim 2009'da yeniden açıldı, UNESCO listesinde.[4]
Berlin | Built 1862–1876; opened 22 March 1876 | State gallery of 19th-century art | 4.5★ (8,870 Google reviews)
Kaide üzerinde bir tapınak — tasarımı Friedrich August Stüler'e, ayrıntıları Carl Busse'ye, uygulaması Heinrich Strack'a ait — 1862'den itibaren inşa edildi ve 22 Mart 1876'da açıldı.[6] UNESCO listesindeki Museumsinsel'in parçası olan galeri, Fransız Devrimi'nden Birinci Dünya Savaşı'na uzanan yaklaşık 1.800 tablo ve 1.500 heykel barındırıyor.[5] Kalabalığı Caspar David Friedrich salonu çekiyor, ama asıl keşif Menzel: Demir Haddehanesi, Büyük Friedrich'in Sanssouci'de Flüt Çalışı. Bunlara Manet'nin Limonlukta'sını, Schadow'un Prensesler Luise ve Friederike'sini, Böcklin'in Ölüler Adası'nı ve Roma'daki Casa Bartholdy'den gelen Nazaren Yusuf freskolarını ekleyin.[5]
Berlin | Opened 1904 as the Kaiser-Friedrich-Museum; reopened 2006 | State museum of sculpture, Byzantine art and numismatics | 4.5★ (6,920 Google reviews)
Adanın kuzey ucundaki kama; Ernst von Ihne'nin yapısı, 1904'te Kaiser-Friedrich-Museum olarak açıldı ve 156 milyon euroluk bir yenilemenin ardından 18 Ekim 2006'da yeniden hizmete girdi.[8] Bina paylaşılıyor, ki bu başlı başına sıra dışı: Orta Çağ'dan on sekizinci yüzyıla heykel — Donatello'nun Pazzi Madonnası, Canova'nın Dansçı'sı, Riemenschneider ve Ignaz Günther dahil; üçüncü ile on beşinci yüzyıllar arası geç antik ve Bizans eserleri; yarım milyonu aşkın nesnesiyle dünyanın en önemli nümismatik koleksiyonları arasında yer alan Münzkabinett; ve Gemäldegalerie'den gelen bir grup tablo.[7]
Berlin | Opened 15 September 1968; reopened August 2021 | State gallery of 20th-century art | 4.6★ (5,438 Google reviews)
Mies van der Rohe'nin son büyük yapıtı, 15 Eylül 1968'de açıldı: sekiz kolon üzerinde duran siyah çelik bir çatı ve altında kolonsuz bir cam salon; içine ne asılırsa asılsın kendi başına bir modernizm ikonu.[9] 2015'te David Chipperfield Architects'in yürüttüğü 140 milyon euroluk kapsamlı yenileme için kapandı ve Ağustos 2021'de yeniden açıldı.[10] Koleksiyon yirminci yüzyıla ait — Kübizm, Ekspresyonizm, Bauhaus, Sürrealizm — Picasso'nun Femme assise'i, Kirchner'in Potsdamer Platz'ı, Kandinsky, Miró ve Barnett Newman ile birlikte Gerhard Richter'in uzun süreli sergilenen Berlin için 100 Eser'i.[10][29]
Berlin | Founded 1831 | State museum of prints and drawings | 4.6★ (198 Google reviews)
Almanya'nın en büyük grafik sanatlar müzesi, resmen 1831'de kuruldu: 500.000'den fazla baskı ve yaklaşık 110.000 çizim, pastel, suluboya ve yağlıboya eskiz.[12] En değerli varlığı, 1882'de satın alınan, Botticelli'nin Dante'nin İlahi Komedya'sı için yaptığı çizim dizisi; yanında Dürer, Rembrandt ve Schinkel ile Menzel'in özel koleksiyonları.[11][12] Kâğıt ışığa dayanmadığı için hiçbir şey kalıcı olarak sergilenmiyor — koleksiyon dönüşümlü sunumlarla yüzeye çıkıyor, geri kalan her şey ise çalışma salonunda bir masada istenip incelenebiliyor.[11] 198 Google yorumuyla Berlin'in en sessiz büyük koleksiyonu.
Berlin | Station built 1846/47; opened as an art museum November 1996 | State museum of contemporary art | 4.2★ (6,708 Google reviews)
Berlin-Hamburg demiryolunun ayakta kalmış bir son durağı; 1846/47'de Friedrich Neuhaus'un planlarına göre inşa edildi, 1884'ten beri demiryolu hizmeti dışında, Josef Paul Kleihues tarafından dönüştürüldü ve Kasım 1996'da sanat müzesi olarak açıldı.[14] Nationalgalerie'nin 1960 sonrası koleksiyonunu taşıyor; merkezinde Sammlung Marx var — Beuys, Warhol, Kiefer, Rauschenberg ve Twombly; Beuys'un Straßenbahnhaltestelle'si (1976), Warhol'un Double Elvis'i (1963) ve Rauschenberg'in Pink Door'u (1954) dahil — ayrıca Kavramsal sanat ve Arte Povera ağırlıklı Marzona koleksiyonu ile Flick koleksiyonundan verilen 268 parça.[13]
Berlin | Founded 1975; in Kreuzberg since 2004 | State museum of modern art, photography and architecture | 4.5★ (5,220 Google reviews)
Tek bir kurala göre topluyor: 1870'ten bugüne Berlin'de yapılmış sanat.[16] 1975'te dernek olarak kuruldu, 1994'te Berlin Eyaleti tarafından devralındı ve 2004'ten beri Kreuzberg'de 1960'lardan kalma, dönüştürülmüş bir cam deposunda bulunuyor — yeni bir ablukaya karşı tutulan bir Batı Berlin pencere camı deposu, Jörg Fricke tarafından yaklaşık 4.000 metrekareye dönüştürüldü.[16] İçeride: Otto Dix'in Der Dichter Iwar von Lücken'i, Hannah Höch'ün Dada-Rundschau'su, Felix Nussbaum, Jeanne Mammen, sanatçı arşivlerindeki Naum Gabo evrakı[15] ve yaklaşık 73.000 fotoğraf.[36]
Berlin | Founded 1696; reunified 1993 | Academy, archive and exhibition halls | 4.3★ (678 Google reviews)
1696'da Brandenburg Seçici Prensi III. Friedrich tarafından kuruldu ve 1 Ekim 1993'te bölünmüş Doğu ve Batı akademilerinden yeniden birleştirildi; burası bir müzeden çok Alman modernizminin çalışan belleği.[24] Arşivleri — Almanca konuşulan dünyada modern sanat ve kültüre dair en önemli disiplinlerarası arşivler — 1.400'den fazla sanatçı arşivi, 14.000 metre raf malzemesi, yaklaşık 1,5 milyon fotoğraf, 450.000 yapı planı ve Bertolt Brecht arşivi dahil 53.000 sanat eseri barındırıyor.[23] Sergiler, Günter Behnisch'in Pariser Platz'daki cam binasında ve Werner Düttmann'ın Hanseatenweg'deki salonunda düzenleniyor.[24]
Berlin | Initiated 1964; opened 15 September 1967 | Single-movement museum | 4.4★ (1,033 Google reviews)
Die Brücke'nin kurucu üyelerinden Karl Schmidt-Rottluff, 1964'te Berlin Eyaleti'ne yaptığı bağışla müzenin yolunu açtı; Werner Düttmann'ın Dahlem'deki binası 15 Eylül 1967'de açıldı ve Erich Heckel daha sonra grubun ilk yıllarına ait eserler bağışladı.[17][18] Müze, grubun dünyadaki en büyük eser topluluğunu barındırıyor — yaklaşık 400 tablo ve heykel ile birkaç bin çizim, suluboya ve baskı — bunların arasında Kirchner'in Im Cafégarten (1914) ve Sich kämmender Akt (1913) eserleri var.[18] Alman Ekspresyonizmi'nin kurucu çevresini bu yoğunlukta bir araya getiren başka hiçbir yer yok.
Berlin | Built 1542 for Elector Joachim II | Renaissance hunting lodge and picture gallery | 4.4★ (1,873 Google reviews)
Berlin'in günümüze ulaşmış en eski sarayı; 1542'de Seçici Prens II. Joachim için inşa edildi ve adını aldığı ormanda hâlâ ayakta.[20] Kentin en büyük Cranach koleksiyonunu barındırıyor — Lucas Cranach ile oğluna ait, Ekim 2011'den beri burada sergilenen otuza yakın eser — bunların içinde Cölln'deki eski Dominiken manastırının kolej kilisesi için yapılmış 1537/38 tarihli bir Çile dizisinden dokuz büyük pano da var.[19][20] Kalan odaları, saray portreleri ile Prusya kraliyet ailesinin İngiliz tüccar Edward Solly'den satın aldığı tablolar dolduruyor. Ayrı av teçhizatı deposu restorasyon nedeniyle kapalı.[19]
Berlin | Bunker built 1941–42; collection opened to the public 2008 | Private collection in a wartime bunker | 4.4★ (1,673 Google reviews)
Karl Bonatz'ın 1941-42 tarihli hava saldırısı sığınağı; 3.000 kadar tren yolcusu ve görevlisini korumak üzere zorla çalıştırmayla inşa edildi, ardından bir NKVD tutukevi, sonra Küba meyvesi deposu — adı bu yüzden Bananenbunker — ve Nisan 1992'den Aralık 1996'ya bir tekno kulübü oldu.[22] Christian ve Karen Boros yapıyı 2003'te satın aldı; koleksiyon 2008'den bu yana burada 3.000 metrekarede sergileniyor: 1990 sonrası uluslararası sanat, birkaç yıl süren döngüler hâlinde asılıyor ve yalnızca randevulu rehberli turda, küçük bir grupla görülebiliyor.[21] Mekânlar en az eserler kadar önemli.
Berlin | Founded 1991 | Kunsthalle | 4.3★ (1,293 Google reviews)
1991'de Auguststraße'de harap bir eski margarin fabrikasında Klaus Biesenbach, Alexandra Binswanger, Clemens Homburger, Philipp von Doering ve Alfonso Rutigliano tarafından kurulan KW, Duvar'dan sonra Berlin'i bir çağdaş sanat başkentine dönüştürmek için herhangi bir kurum kadar çok şey yaptı.[25] Kalıcı koleksiyon tutmuyor ve bunu bir erdem sayıyor; beş kata yayılan 2.000 metrekare, Absalon, Hiwa K, Wael Shawky ve Mika Rottenberg'e ilk kişisel sergilerini verdi. 1996'da Eberhard Mayntz ve Biesenbach tarafından kurulan Berlin Bienali, aynı çatı altındaki kardeş kuruluşu olmayı sürdürüyor.[25]
Berlin | Opened September 2023 | Private photography museum | 4.3★ (2,536 Google reviews)
Buraya programı kadar binasıyla da girdi. Franz Ahrens'in 1907-08'de inşa edilip 1909'da açılan Friedrichstraßenpassage'ı kentin en büyük ikinci alışveriş pasajıydı; harabeye dönüşen yapı 13 Şubat 1990'da Künstlerinitiative Tacheles tarafından işgal edildi ve 4 Eylül 2012'deki tahliyeye kadar atölye, sinema ve galeri olarak kullanıldı, sonra Herzog & de Meuron yönetiminde yeniden inşa edildi.[26] Fotografiska içeride Eylül 2023'te açıldı.[27] Özel işletiliyor, koleksiyon biriktirmiyor ve dönüşümlü sergiler sunuyor; yani duvarlardaki hiçbir şey kalıcı değil.[27]
Berlin | Pavilion built 1969; kunstverein founded 2007 | Kunstverein | 4.3★ (295 Google reviews)
Alçak çadır çatı altında tümüyle camlı bir sekizgen; 1969'da Richard Paulick tarafından Kronprinzenpalais arazisinde inşa edildi; girişinde 1835 dolaylarından kalma dökme demir bir portal ile 1962'de yıkılan Schinkel'in Bauakademie'sinden kurtarılmış terrakota kabartmalar yer alıyor.[28] DDR döneminde Schinkelklause lokantasını barındırdı. 2007'de kurulan kunstverein deneysel heykel, yerleştirme ve medya sanatı gösteriyor — Mike Kelley, Isa Genzken, Franz West, Paul McCarthy, Cyprien Gaillard. Yerin bir geçmişi var: 1918'den itibaren Kronprinzenpalais, Ludwig Justi'nin MoMA'ya model olan ve 1937'de Naziler tarafından kapatılan Galerie der Lebenden'ini barındırdı.[28]
Sırayı üç ölçüt, şu düzende belirledi.
Birincisi, kalıcı koleksiyon — neye sahip olduğu ve bunun başka bir yerde görülüp görülemeyeceği. Kupferstichkabinett'in 198 Google yorumuyla birkaç bin yoruma sahip mekânların üstünde yer almasının nedeni budur: Botticelli'nin Dante çizimleri yalnızca tek bir yerde bulunuyor. Koleksiyon biriktirmeyen bir sergi salonunun, programı ne kadar iyi olursa olsun, böyle bir listenin tepesine çıkamamasının nedeni de aynıdır.
İkincisi, binanın ve yerin ağırlığı; eserin hâlâ kendisi için yapıldığı mekânda durduğu yerlerde bu ölçüt ağır bastı — Stüler'in 1876 tarihli galerisi, Ernst von Ihne'nin adanın ucundaki 1904 tarihli kaması, Mies van der Rohe'nin 1968 tarihli salonu ve Cranach'larla donatılmış 1542 tarihli bir av köşkü.
Üçüncüsü, doğrulanmış ziyaretçi verisi — bir binayı diğerinden ayırdıkları yerlerde Staatliche Museen zu Berlin'in kendi ziyaret sayıları, ardından birlikte okunan Google puanı ve yorum hacmi. Yorum sayıları ziyaretçi akışını ölçer, koleksiyonu değil; sıralamayı tek başına belirlemelerine hiç izin verilmedi. Bir müze grubuna ait ziyaret sayısı, hiçbir zaman gruptaki tek bir binanın sayısı sayılmadı.
Adı geçen eserler ün üzerinden değil, güncel mülkiyet üzerinden denetlendi. Uzun süre Brücke-Museum ile anılan üç eser artık orada değil ya da orada kalacağı kesin değil: Kirchner'in Berlin Sokak Sahnesi 2006'da savaş öncesi Yahudi sahiplerinin mirasçılarına iade edildi, Max Pechstein'ın İki Dansçı Kadın adlı çizimi 2024'te Heymann mirasçılarına döndü ve Kirchner'in Satranç Oynayan Erich Heckel ve Otto Mueller adlı eseri, Nazi Almanyası'ndan kaçtıktan sonra onu satmak zorunda kalan tüccar Victor Wallerstein'ın mirasçılarıyla 2024'te yapılan bir uzlaşmaya konu oldu.[18] Üçünden hiçbiri yukarıda anılmıyor. İade işlemleri nesneleri yerinden oynatır; eski rehberlerden kopyalanan rehberler ise bunu genellikle fark etmez.
Dışarıda bırakılanlar. Replika ve deneyim odaklı mekânlar ilkesel olarak dışarıda. Berlin'in Monsterkabinett'i bir koleksiyon değil, biletli yirmi beş dakikalık bir otomat gösterisidir ve gerçek eser barındıran müzelerden daha çok yorum alır — bu biçimin düzeltmek için var olduğu çarpıklığın ta kendisi.[37] Ticari galeriler de aynı nedenle dışarıda: Mojavari Gallery ve Seven Star Gallery ellerindekini saklamak yerine satar, Direktorenhaus ise koleksiyon biriktirmeyen bir tasarım mekânıdır. "Staatliche Museen zu Berlin" on beş koleksiyonun çatı kuruluşudur, ziyaret edilen bir yer değil; müzeleri bu yüzden tek tek sıralandı.[31] Haus Schwarzenberg ise kendi koleksiyonu olan bir kurum değil, bağımsız kiracıların paylaştığı bir avludur — bir galeri ve dükkân, bir sinema, atölyeler, bir bar ve Monsterkabinett bunlar arasında.[38] Arkeolojik parklar, harabeler, yeraltı turları ve kiliseler listeye girmiyor.
Bir mekân, açıkça söylenmeye değer bir nedenle listeden çıkarıldı. PalaisPopulaire, Prinzessinnenpalais'te Deutsche Bank Koleksiyonu'nu sergiliyor ve bu satırlar yazılırken faal; ancak 30 Haziran 2026'da Deutsche Bank'ın mekânı 2026 sonunda kapatacağı ve koleksiyondaki eserleri bunun yerine Berlin'deki çeşitli başka yerlerde erişilebilir kılacağı bildirildi.[33][34] Birkaç ay içinde kapanacak bir mekânı sıralamak okura kötülük olurdu. Buna karşılık Fotografiska Berlin denetlendi ve 2027'ye uzanan bir programla çalışıyor,[35] bu yüzden listede kalıyor — kalıcı bir koleksiyon tutmadığı yönündeki açık kayıtla birlikte.[27]
On beş bir tavan, bir kota değil. Berlin bunu rahatlıkla dolduruyor ve buradaki sınır kentten değil katalogdan kaynaklandı; ciddi müzesi daha az olan bir kent daha kısa bir liste verirdi.
Açılış saatleri, bilet fiyatları ve geçici sergiler bilinçli olarak yok. Bunlar hiçbir rehberin izleyebileceğinden daha hızlı değişir ve her müzenin kendi sitesi tek güvenilir kaynaktır. Uzun süreli kapanışlar ve yeniden yapım çalışmaları ise geçerli oldukları yerde belirtilmiştir, çünkü yıllardır kapalı bir müze harita servislerinde hâlâ açık görünür. Yukarıda sıralanan her müze kendi web sitesinden denetlendi ve hiçbiri kapalı değil.
Henüz yorum yok — ilk sen ol.