Koleksiyonların gerçekte neye sahip olduğuna göre sıralandı — Leonardo'nun 1490'larda boyadığı bir yemekhane duvarından Prada'nın sanatıyla dolu altın varaklı bir eve
Milano besbelli bir müze şehri değildir. Ne Uffizi'si vardır ne de Vatikan'ı; yirminci yüzyılı para, moda ve futbolla anılarak geçirdi. Bir yolculuğa değmesini sağlayan şey, kendine özgü bir yoğunluk.
Milano zengindi ve öyle bir zenginlikti ki, evlerini dağıtmak yerine olduğu gibi bırakan özel koleksiyoncular yetiştirdi — Poldi Pezzoli, Bagatti Valsecchi, Boschi Di Stefano. İtalyan sanayisinin başkentiydi; bu da önce Fütürizm'i, sonra rasyonalizmi, sonra tasarım ekonomisini doğurdu ve şehir kanıtları sakladı. Ve elinde, aşağı yukarı 1495 ile 1498 arasında boyanmış, kımıldatılamayan ve başka hiçbir yerde görülemeyen tek bir duvar var; girişi her seferinde on beş dakikalığına kırk kişiyle sınırlandırılmış durumda.[5][4]
Bu listenin biçimine dair bir uyarı. Milano, kendini müze diye pazarlayan ama hiçbir koleksiyonu olmayan alışılmadık sayıda cazibe merkezi üretiyor: Leonardo'nun makinelerinin yeniden yapımları, yanılsama odaları, projeksiyon salonları. Bunların birkaçı, Codex Atlanticus'un sahibi Pinacoteca Ambrosiana'dan daha çok yorum alıyor.[10] Burada alt sıralara konmuş değiller; hiç sıralanmadılar — nedenleri sonda açıklanıyor.
Gerçek bir eksiklik açıkça anılmayı hak ediyor. Castello Sforzesco, Michelangelo'nun tamamlanmamış Pietà Rondanini'sini, Leonardo'nun 1498 dolaylarında Sala delle Asse'de boyadığı tavanı ve Mantegna'nın Madonna Trivulzio'sunu barındırıyor.[33] Şato Caleido kataloğunda yer almadığı için sıralı bir madde olarak verilemiyor, ama yalnızca koleksiyonuyla en tepeye çok yakın dururdu. Yokluğunu bir yargı değil, verideki bir boşluk sayın.
Milan | 1809 | National picture gallery | 4.7★ (35,257 Google reviews)
Napoleon'un dinî kurumları lağvetmesi, Brera'yı Lombardiya ve Veneto'daki kiliselerden sökülmüş sunak panolarıyla doldurdu; Reale Pinacoteca da onun doğum gününde, 15 Ağustos 1809'da açıldı.[2] Sonuç, zevke göre değil bölgeye göre dizilmiş bir İtalyan resmi: Mantegna'nın acımasızca kısaltılmış İsa'ya Ağıt'ı, Raffaello'nun Sposalizio'su, Caravaggio'nun Emmaus'ta Akşam Yemeği, Bellini'nin Pietà'sı, Hayez'in Öpücük'ü.[2] Piero della Francesca'nın Montefeltro Sunak Panosu da burada asılı; deve kuşu yumurtası Meryem'in üzerinde asılı duruyor.[3] Şehrin eski ustalar konusundaki başat koleksiyonu olmayı sürdürüyor.[1]
Milan | State museum, single site | 4.6★ (13,197 Google reviews)
Leonardo bunu 1495 ile 1498 arasında doğrudan Santa Maria delle Grazie'nin yemekhane duvarına, gerçek fresk yerine alçı üzerine tempera tekniğiyle boyadı; eser bu yüzden daha onun sağlığında bozulmaya başladı.[5] Müttefik bombardımanı 15 Ağustos 1943'te yemekhanenin büyük bölümünü yıktı; duvar kum torbalarıyla korunduğu için ayakta kaldı.[6] 1978'den 1999'a uzanan bir restorasyon, yüzyılların üst boyalarını temizledi.[5] Giriş her seferinde on beş dakikalığına kırk kişiyle sınırlı ve müze Aralık 2024'ten beri Pinacoteca di Brera tarafından yönetiliyor.[4]
Milan | 1609 | Library and picture gallery | 4.6★ (2,073 Google reviews)
Kardinal Federico Borromeo, kütüphanesinin okuma salonunu Aralık 1609'da halka açtı — Avrupa'da bunu yapan ilklerdendi — ve 1611 ile 1618 arasında yanına bir resim galerisi kurdu.[10] Burada Caravaggio'nun Meyve Sepeti, Leonardo'nun Bir Müzisyenin Portresi, Tiziano'nun Müneccim Kralların Tapınması ve Raffaello'nun Atina Okulu için hazırladığı gerçek boyutlu karton — Vatikan freskinin aktarıldığı çizim — bulunuyor.[9][10] Leonardo'nun dünyadaki en büyük tek çizim topluluğu olan Codex Atlanticus 1637'de geldi.[10]
Milan | 1881 | House museum | 4.7★ (3,397 Google reviews)
Gian Giacomo Poldi Pezzoli evini ve içindeki her şeyi Brera Akademisi'ne bıraktı; ev 25 Nisan 1881'de müze olarak açıldı.[8] Yalnızca resimler bile ziyareti hak ettirirdi: Botticelli, Mantegna, Piero della Francesca, Bellini, Pollaiuolo, Canaletto, Tiepolo.[7] Ama asıl mesele karışım. Silahlar ve zırhlar, güneş saatleri ve saatler, Murano camı ve Meissen porseleni tipolojik salonlar yerine ev odalarında kalıyor.[7] 1943'te bombardıman sarayın içini boşalttı; eserler güvenli yere taşınmıştı ve bina 1951'de yeniden açıldı.[8]
Milan | Open to the public since 1994 | House museum | 4.7★ (1,954 Google reviews)
İki kardeş, on dokuzuncu yüzyılın sonunda kendilerine on altıncı yüzyıl kılığında bir ev yaptırdı ve içini gerçeğiyle doldurdu; böylece Rönesans mobilyaları, onlara uysun diye yapılmış tavanların altında duruyor.[18] Giovanni Bellini'nin 1475 dolaylarına tarihlenen Santa Giustina'sı en iyi resim; Giampietrino ve Bernardo Zenale hemen yakınında asılı.[18] Çevrelerinde mayolika, duvar halısı, maden işi, cam, silah ve zırhlar ile bilimsel aletler var.[18] Aile vakfı 1974'te kuruldu ve ev 1994'ten beri ziyarete açık.[17][18]
Milan | House museum | 4.7★ (2,172 Google reviews)
Antonio Boschi ile Marieda Di Stefano onlarca yıl boyunca yirminci yüzyıl İtalyan resmi satın aldı ve bunları, Piero Portaluppi'nin 1929 ile 1931 arasında tasarladığı ikinci kattaki dairelerinin her duvarına astı.[25] Yaklaşık 300 eserlik bir seçki, hâlâ toplandıkları dairede, on bir odaya yayılmış olarak gösteriliyor.[26] Asım düzeni kalabalıklaşacak kadar yoğun; bir küratörün değil bir koleksiyoncunun mantığı, Filippo de Pisis, Alberto Savinio, Ardengo Soffici, Piero Marussig ve Roberto Crippa'ya ayrılmış odalarla.[25]
Milan | 2010 | Civic museum of 20th-century art | 4.5★ (6,597 Google reviews)
Piazza del Duomo'daki Arengario, 6 Aralık 2010'da müze olarak yeniden açıldı ve çoğu İtalyan olmak üzere yaklaşık 400 yirminci yüzyıl eserini sergiliyor.[13] Müzenin akımın en önemli koleksiyonu dediği Fütürizm salonuyla başlıyor: Balla, Boccioni, Carrà, Russolo, Severini, Soffici.[12] Sala Fontana ile bitiyor: 1956'da Elba'daki bir otel yemek salonu için yapılan Soffitto spaziale 2010'da buraya yerleştirildi ve dokuzuncu Trienal için tasarlanmış, elde bükülmüş neon bir Struttura meydanın üstünde kıvrılıyor.[11]
Milan | Opened to the public 2024 | State museum of modern art | 4.4★ (739 Google reviews)
Brera'nın modern varlıklarının yarım yüzyıl boyunca asılacak yeri olmadı. Devletin 1972'de satın aldığı Palazzo Citterio, 8 Aralık 2024'te nihayet Grande Brera projesinin merkez parçası olarak halka açıldı.[14] Jesi, Jucker, Vitali ve Mattioli koleksiyonları burada: Boccioni'nin Rissa in galleria'sı, Severini'nin Le Nord-Sud'ü, Modigliani'nin Moïse Kisling portresi, Carrà'nın La musa metafisica'sı, Sironi'nin La lampada'sı, Picasso'nun Testa di toro'su, Morandi natürmortları.[15] Pellizza da Volpedo'nun Il Quarto Stato'dan önce gelen büyük yağlıboya etüdü Fiumana da burada asılı.[15][16]
Milan | 2011 | Bank foundation museum | 4.7★ (6,405 Google reviews)
Intesa Sanpaolo, Piazza della Scala'daki saraylarını kendi koleksiyonunun müzesine dönüştürdü; müze 3 Kasım 2011'de açıldı, eski Banca Commerciale Italiana genel merkezi ise Ekim 2012'de eklendi.[20] On dokuzuncu yüzyıl güzergâhı 195 esere, yirminci yüzyıl bölümü 189 esere ulaşıyor.[20] Antonio Canova'nın alçı kabartmaları açılışı yapıyor; ardından Hayez, Giovanni Migliara'nın veduta'ları ve Gerolamo Induno'nun Risorgimento sahneleri geliyor, sonra Boccioni'nin 1910 tarihli Tre donne'si ve Boldini'nin Fattori'yi atölyesinde gösteren portresi.[19][20]
Milan | 1921 | Civic gallery of modern art | 4.5★ (3,294 Google reviews)
İkinci kat — Van Gogh, Gauguin, Cézanne, Manet ve Picasso'larıyla Grassi ve Vismara koleksiyonları — restorasyon çalışmaları nedeniyle ziyarete kapalı ve açıklanmış bir yeniden açılış tarihi yok; bu madde de bu nedenle burada.[29] Geriye kalan yine de hatırı sayılır. Via Palestro'daki Villa Reale, İtalya Krallığı döneminde Napoleon'un genel valisi Eugène de Beauharnais'nin evi, 1921'den beri şehrin modern koleksiyonunu barındırıyor.[30] Gelmenin nedeni on dokuzuncu yüzyıl katları: Hayez'in 1841 tarihli Alessandro Manzoni portresi, Segantini'nin Le due madri ve L'angelo della vita'sı.[30]
Milan | 2004 | Contemporary art foundation | 4.6★ (9,278 Google reviews)
Ernesto Breda'nın şirketinin kurduğu bir lokomotif fabrikası, 2004'te olağanüstü hacimde bir sergi mekânına dönüştü — 2012 dönüşümünün ardından 10.900 metrekare salon.[22] Anselm Kiefer'in 2004–2015 tarihli, eğik beton kulelerden oluşan Yedi Göksel Saray'ı, otuz metre kadar yüksek bir salonda kalıcı olarak duruyor.[23][22] Fausto Melotti'nin 1981 tarihli La Sequenza'sı aynı kompleksin içinde yerleştirilmiş durumda.[22] Buradaki asıl varlık ölçek: Milano'da başka hiçbir yerde bu boyuttaki bir iş bütün olarak görülemez.
Milan | 1995; Milan venue opened 2015 | Contemporary art foundation | 4.2★ (11,445 Google reviews)
Miuccia Prada ile Patrizio Bertelli'nin 1995'ten beri birlikte başkanlık ettiği vakıf, 9 Mayıs 2015'te Milano'da kalıcı bir yuvaya kavuştu: OMA, Largo Isarco'daki 1910'lardan kalma bir içki fabrikasının dönüşümünü tamamladı — 19.000 metrekarelik restore edilmiş hangarlar ve yeni yapı.[24] 24 ayar altın varakla kaplı dört katlı Haunted House kalıcı koleksiyonu barındırıyor; Podium, Cinema ve Torre geri kalan her şeyi alıyor ve barı Wes Anderson tasarladı.[24] İçini dolduranın çoğu dönüşümlü olduğu için HangarBicocca'nın altında yer alıyor, ama yalnızca mimarisi bile güneye gitmeye değer.
Milan | Design museum and archive | 4.5★ (9,566 Google reviews)
Giovanni Muzio'nun Palazzo dell'Arte'si, 1931 ile 1933 arasında Parco Sempione'de, 1936 ile 1996 arasında on üç kez ve bir kez daha 2016'da düzenlenen ve İtalyan tasarımının ne anlama geldiğini belirlemekte büyük payı olan bir sergiyi barındırmak için yükseldi.[32] Kurum, sergilediğini elinde tuttu: arşivleri, koleksiyonları ve kütüphanesi, İtalyan tasarımının o yüzyılının belgesel kaydı.[31] Buradaki tasarım iddiası öne sürülmüş değil belgelenmiş durumda — ama kalıcı sergi, arkasındaki arşivden daha ince; sonuncu olmasının nedeni bu.
Müzeler üç ölçüte göre, şu ağırlık sırasıyla sıralandı.
Kalıcı koleksiyonun neye sahip olduğu ve bunun başka yerde görülüp görülemeyeceği. Bir Piero della Francesca sunak panosu, dönüşümlü program yapan koca bir binadan ağır basar. Palazzo Citterio'nun, yalnızca Aralık 2024'ten beri açık olmasına rağmen altıncı sırada olmasının nedeni budur; İtalya'nın en büyük bilim müzesi[28] olan Museo Nazionale della Scienza e della Tecnologia'nın on üçüncü sırada olmasının nedeni de: Leonardo makineleri çizimlerden üretilmiş modern modellerdir ve gerçekten yeri doldurulamaz varlıkları, kimsenin afişe koymadığı denizaltı ile gemi köprüsüdür.
Binanın ve mekânın sanat tarihsel ağırlığı. Hâlâ kendisi için yapıldığı odada duran bir eser çok şey ifade eder. Cenacolo Vinciano lehine söylenecek şeyin neredeyse tamamı, üç koleksiyoncu evi ile Museo del Duomo lehine söylenecek şeyin de büyük kısmı budur.
Doğrulanmış kurumsal kanıt. Kuruluş tarihleri, koleksiyon içerikleri ve kapanışlar, mevcut olduğu her yerde müzelerin kendi yayımladıkları sayfalardan, aksi hâlde büyük ansiklopedilerden alındı. Google puanları ve yorum sayıları birlikte ve yalnızca ikincil bir sinyal olarak okundu. Bunlar koleksiyonu değil ziyaretçi akışını ölçer ve Milano'da fiilen yanıltıcıdır.
Ziyaretçi sayılarına dair bir not. Bu listenin daha önceki bir sürümü kısmen İtalya Kültür Bakanlığı'nın 2024 ziyaret verilerine dayanıyordu. Bu rakamlar yeniden doğrulanamadı — bakanlığın istatistik sitesi yanıt vermedi — ve güvenilir başka hiçbir kaynak aynı sayıları taşımıyordu. Bu yüzden her ziyaretçi rakamı güvene dayanarak tekrarlanmak yerine kaldırıldı ve artık sıralamada hiçbir şey bunlara bağlı değil.
Neler dışarıda bırakıldı ve neden.
Replika ve deneyim mekânları. Leonardo3, bir koleksiyon yerine Leonardo'nun makinelerinin fiziksel yeniden yapımlarını ve eserlerinin dijital restorasyonlarını sunuyor;[26] Museum of Senses ise kurgulanmış bir yanılsama mekânı. Koleksiyonu olmayan bir mekân, kaç kişi keyif alırsa alsın, koleksiyonlarla ilgili bir listede sıralanamaz.
Kalıcı koleksiyonu olmayan mekânlar. Palazzo Reale, Milano'nun başlıca sergi mekânıdır ve kendine ait sabit bir koleksiyonu yoktur; PAC de aynı şekilde bir sergi alanıdır;[26] büyük ölçüde aynısı Fondazione Luciana Matalon için de geçerli. Hepsi ilgiyi hak ediyor; hiçbiri buradaki anlamıyla müze değil.
Arkeolojik parklar, harabeler ve yeraltı güzergâhları, Google bunları müze olarak sınıflasa bile.
Kiliseler, madde adı dışında her bakımdan biletli bir müze kompleksi olmadıkça. Cenacolo Vinciano bu koşulu karşılıyor: kendi zaman ayarlı girişi olan, kiliseyi değil manastır yemekhanesini kaplayan bir devlet müzesi — gerçi Aralık 2024'ten beri tek başına durmak yerine Pinacoteca di Brera tarafından yönetiliyor.[4]
Küçük ya da sessiz olmak kimseyi elemez. Casa Museo Boschi Di Stefano, hiç sıralanmamış birkaç mekânın yorum sayısının küçük bir kısmıyla on ikinci sırada. Kalite değil yer darlığı yüzünden dışarıda kalan gerçek müzeler arasında Museo Teatrale alla Scala, Civico Museo Archeologico, MUDEC, Museo di Storia Naturale, Armani/Silos, Memoriale della Shoah ve Alfa Romeo Müzesi var — sonuncusu gerçek bir koleksiyon, ama şehrin epeyce dışında kalıyor. Milano rahatlıkla on beşten fazla müzeyi taşır; buradaki tavan şehrin değil, biçimin tavanı.
Saatler ve fiyatlar üzerine. Bilerek yok. Değişiyorlar ve bunları yazan bir rehber bir sezon içinde yanlışa düşüyor. Kalıcı kapanışlar başka bir mesele ve bildiriliyor: tüm ikinci katı, açıklanmış bir yeniden açılış tarihi olmaksızın restorasyon için kapalı olan Galleria d'Arte Moderna maddesine bakın.[29]
Milan | 1953; reopened 2013 | Cathedral museum | 4.5★ (2,406 Google reviews)
Buradaki her şey katedralden geldi. Yerden okunamayacak kadar yüksek nişler için yontulmuş heykeller, vitraylar, duvar halıları, Metropolitan Kurulu hazinesinden altın işleri ve altı yüzyıllık inşaatın üzerinden tartışıldığı mimari maketler — 2.000 metrekareyi aşan bir bütün; Veneranda Fabbrica bunu anıtın kendisinden gelen özgün tanıklık diye tanımlıyor.[21] 1953'te açıldı, Guido Canali tarafından yeniden tasarlandı ve 2013'te, belgelediği yapıyla aynı meydandaki Palazzo Reale'nin içinde yeniden açıldı.[21]
Milan | 1953 | National science and technology museum | 4.6★ (31,383 Google reviews)
İtalya'nın en büyük bilim ve teknoloji müzesi, 15 Şubat 1953'te eski San Vittore al Corpo manastırında açıldı.[28] Leonardo galerisi adının vaat ettiğini veriyor, ama oradaki makineler uzmanların onun çizimlerinden ürettiği modern modeller; tarihî nesneler değil.[28] Asıl koleksiyon onların ötesinde ve gerçekten ender: 1967'de denize indirilen ve baştan sona içinden yürünen Enrico Toti denizaltısı, Conte Biancamano yolcu gemisinin köprüsü, 1921 tarihli Ebe eğitim gemisi, Macchi ve Fiat avcı uçakları.[27][28] Listede bunlar için var, Leonardo için değil.
Henüz yorum yok — ilk sen ol.