Ziyaretçi sayısına göre değil, barındırdıklarına ve onları barındıran odalara göre sıralanmış on beş koleksiyon
Venedik müzelerini bir araya getirmekten çok, onları dağıtmayı başaramadı. Cumhuriyet'in ressamları belirli mekânlar için sipariş üzerine çalıştığından — meclis salonları, kardeşlik locaları, bir aile sarayının piano nobile'si — Venedik sanatının alışılmadık ölçüde büyük bir bölümü, kendisi için yapıldığı duvarı hiç terk etmedi. Scuola Grande di San Rocco'da altmışı aşkın Tintoretto tuvali özgün mekânında korunuyor.[10] Doç Sarayı'nda Tintoretto'nun yaklaşık 22'ye 9 metrelik Cennet'i, Cumhuriyet'in yönetildiği salonda doçun tahtının arkasındaki duvarı hâlâ baştan başa kaplıyor.[8][7]
Bu miras, burada müzenin ne olduğunu belirliyor. Çoğu birer ev: yalnızca belediye ağı, neredeyse tamamı mimarisinin sergilemenin parçası olduğu tarihî yapılarda bulunan, 700,000'den fazla eser barındıran on dört müze işletiyor.[37] Ca' Rezzonico, on sekizinci yüzyıldan kalma ve dönemine uygun döşenmiş bir saray; Peggy Guggenheim Koleksiyonu ise 1748'de başlanıp yarım bırakılmış, odalarında Pollock ve Brancusi bulunan bir saray.[12][13]
Bunun sonucu, Venedik'in ölçeğinin düşündürdüğünden daha yavaş bir güzergâhı ödüllendirmesi. Çok büyük tek bir devlet galerisi, tek bir sanatçıya ayrılmış eşsiz bir yapı ve ardından uzun bir küçük, çok özel koleksiyonlar kuyruğu var — Rönesans antikaları, Murano camı, Edo dönemi Japonyası, bir moda tasarımcısının çalışma atölyesi — gözden kaçması kolay, başka yerde görülmesi zor. Aşağıdaki on beşi, kaç kişinin içinden geçtiğine göre değil, ne barındırdıklarına ve onları barındıran odaların ağırlığına göre sıralandı.
Venice | Academy founded 1750; gallery independent from 1879 | National gallery | 4.6★ (11,351 Google reviews)
Venedik resminin var olan en eksiksiz anlatısı: müze koleksiyonunu, Paolo Veneziano'dan on dokuzuncu yüzyıla uzanan sekiz yüz yıllık bir bütün olarak sunuyor.[1] Giorgione'nin Fırtına'sı, Veronese'nin 1573 tarihli Levi'nin Evinde Ziyafet'i ve Carpaccio'nun Azize Ursula dizisi birbirinden birkaç oda uzakta asılı; Titian'ın 1576'daki ölümünde yarım kalan ve Palma il Giovane'nin tamamladığı Pietà'sı da öyle.[1][3][4] Leonardo'nun Vitruvius Adamı da burada, gerçi koruma koşulları onu ancak altı yılda bir kısa süreliğine gün yüzüne çıkarıyor.[2] Mekân, Palladio'nun manastırıyla birlikte Scuola Grande di Santa Maria della Carità; Palladio kanadındaki yeni odalar 2023'te açıldı.[2][3]
Venice | Museum since 1923 | Civic museum in the seat of government | 4.7★ (39,822 Google reviews)
Önce bir yönetim binası, sonra bir müze — ve resimler tam da bu duvarlar için yapıldı. Tintoretto'nun yaklaşık 22'ye 9 metrelik, 1588-1592 arasında büyük ölçüde oğlu Domenico'nun yönetimindeki atölyece uygulanan Cennet'i, doçun tahtının arkasındaki duvarı kaplıyor ve dünyanın tuval üzerine en büyük resimleri arasında yer alıyor.[8][7] Yukarıda Veronese'nin 1585 tarihli Venedik'in Yüceltilmesi var.[7] Güzergâh, 2,000'den fazla parçalık bir cephanelikten ve İç Çekişler Köprüsü üzerinden Avrupa'nın bu amaçla inşa edilmiş en erken devlet hapishanelerinden biri olan Yeni Hapishaneler'den geçiyor.[5] Devlet, sarayı 1923'te müze olarak kente devretti.[6][7]
Venice | Confraternity founded 1478 | Confraternity hall | 4.8★ (6,025 Google reviews)
Tek bir sanatçı, tek bir yapı ve özgün mekânında korunmuş altmışı aşkın tuval.[10] Tintoretto burada 1564'ten yaklaşık 1588'e kadar çalıştı; zemin kat salonunu, kapitül salonunu ve 1565 tarihli Çarmıha Gerilme'siyle dizinin doruğunu oluşturan küçük Sala dell'Albergo'yu doldurdu.[9] Kardeşlik 1478'e uzanıyor, yapı ise 1515-1560 arasında Bon, Lombardo, Scarpagnino ve dei Grigi'nin elinden çıktı; ayrıca Titian ve Palma il Giovane'nin resimleri de var.[11] Tarihî Scuole Grandi arasında Cumhuriyet'in yıkılışından sağ çıkan tek yapı budur.[10] Birinci değil de üçüncü olmasının tek nedeni, tek bir ressamın işi olması.
Venice | Opened seasonally 1951; permanent museum 1980 | Private collection museum | 4.6★ (14,838 Google reviews)
Lorenzo Boschetti'nin tasarımıyla 1748'de başlanan ve yarım bırakılan Palazzo Venier dei Leoni, 1949'da Peggy Guggenheim'ın evi oldu; Nisan 1951'den itibaren yapıyı mevsimlik olarak ziyarete açtı ve Nisan 1980'den beri Solomon R. Guggenheim Foundation onu yıl boyunca açık bir müze olarak işletiyor.[12][13] Pollock, Ernst'in Öpücük'ü, Picasso'nun Şair'i, Brancusi, Duchamp ve Magritte'in Işıkların İmparatorluğu burada; Marini'nin Şehrin Meleği ise kanala bakıyor.[13] Schulhof koleksiyonu ve heykel bahçesi müzeyi genişletiyor.[12] Yılda yaklaşık 400,000 ziyaretçi.[13]
Venice | Museum opened 1936 | Civic house museum | 4.5★ (3,497 Google reviews)
On sekizinci yüzyıl, olduğu gibi korunmuş. Longhena sarayı Bon ailesi için başlattı; Giambattista Rezzonico 1750'de yarım kalan yapıyı satın aldıktan sonra Massari tamamladı. Kent binayı 1935'te satın aldı ve 1936'da müze olarak açtı.[14][16] Giambattista Tiepolo'nun Düğün Alegorisi tavanı on iki günde boyandı.[16] Giandomenico'nun Villa Zianigo'daki freskleri toptan buraya taşındı; yanlarında iki erken Canaletto, Pietro Longhi odaları ve üçüncü katta yeniden kurulmuş bir Venedik eczanesi var.[15] Robert Browning 1889'da bu binada öldü.[14]
Venice | 1830 (Teodoro Correr bequest) | Civic museum of the city | 4.3★ (3,071 Google reviews)
Venedik'in kendisini anlattığı müze; 1830'da Teodoro Correr'in vasiyetiyle başladı ve 1922'den beri Piazza San Marco'nun üstünde yer alıyor.[18][19] Neoklasik odalarda Canova var; resim galerisi Lorenzo Veneziano'dan Bellini'lere, Carpaccio'ya, Cosmè Tura'ya, Antonello da Messina'ya ve Lorenzo Lotto'ya uzanıyor.[17] Carpaccio'nun İki Venedikli Kadın'ı ve Jacopo de' Barbari'nin kentin kuşbakışı görünümü burada; ayrıca Cumhuriyet'in dokuzuncu yüzyıl başından 1797'deki yıkılışına kadarki sikkeleri de.[19] Ziyaret, Ulusal Arkeoloji Müzesi ve Marciana'nın anıtsal salonlarıyla sürüyor.[17]
Venice | Opened to the public 20 December 2008 | State museum | 4.6★ (1,612 Google reviews)
Bir koleksiyonun çevresine kurulmuş bir Rönesans koleksiyoncusu evi. Aquileia Patriği Giovanni Grimani antikalarını buraya on altıncı yüzyılda yerleştirdi; onlar için yapılan Tribuna, bir zamanlar 130'dan fazla antik heykel barındırıyordu ve saray güzergâhının doruk noktasıydı.[20] Anıtsal merdiveni Federico Zuccari tasarladı, Camera di Apollo'yu Francesco Salviati freskledi, Camera di Callisto'nun stukolarını Giovanni da Udine yaptı, Yapraklı Oda'nın tavanını ise Camillo Mantovano boyadı.[20] Devlet sarayı 1981'de satın aldı ve uzun bir restorasyonun ardından 20 Aralık 2008'de açtı.[20]
Venice | 1869 | Foundation museum and library | 4.4★ (468 Google reviews)
Kont Giovanni Querini'nin vasiyetiyle bir bütün olarak bırakılmış ve 1869'dan beri açık olan bir patrisyen kütüphanesi ve resim koleksiyonu.[25] Giovanni Bellini'nin İsa'nın Tapınağa Takdimi, Palma il Vecchio'dan Pietro Longhi ve Giambattista Tiepolo'ya uzanan bir koleksiyonun çapası; Tintoretto ile Canaletto 2018'de Intesa Sanpaolo koleksiyonuyla geldi.[24] Zemin kat ve bahçe Carlo Scarpa'nın işi — su dışarıda tutulmak yerine içeri alınmış, beton ve İstria taşıyla; oditoryumu Mario Botta ekledi.[25] Kütüphanede yaklaşık 400,000 cilt var.[25]
Venice | Gallery inaugurated 1927; closed for rebuilding, reopening spring 2027 | State gallery | 4.5★ (2,218 Google reviews)
Kapalı. Galeri, yeni iklimlendirme ve aydınlatmayla odalarının tümüyle yeniden düzenlenmesi için 2 Şubat 2024'te kapandı ve yeniden açılış tarihi olarak 2027 baharını veriyor.[22] Buradaki sıralaması, barındırdıklarına göre. Müzenin mutlak başyapıt ve koleksiyonun kalbi dediği Mantegna'nın San Sebastiano'su, onun için yapılmış bir şapelde duruyor; Titian'ın Fondaco dei Tedeschi'den gelen ve 1967'de sökülen 1508 tarihli freskleri burada, yanlarında Jan van Eyck'e atfedilen küçük bir Çarmıha Gerilme, Tullio Lombardo'nun Çifte Portre'si ve Guardi'nin iki manzarası var.[21] Franchetti'nin bağışı Ocak 1927'de galeri olarak açıldı.[23]
Venice | Gallery founded 1902 | Civic gallery of modern art | 4.5★ (3,544 Google reviews)
Longhena'nın 1710'da Gaspari tarafından tamamlanan sarayı, Düşes Bevilacqua La Masa'nın 1898 tarihli vasiyetinin koşulları gereği modern sanat müzesine dönüştü; kent galeriyi 1902'de kurdu.[27] Omurgasını, Venedik'in kendi Bienali'nden satın aldıkları oluşturuyor.[26] Klimt'in Judith II (Salomè)'si en tanınmış resim; yanında Rodin'in Düşünen Adam'ı, Chagall'ın Rabbi n. 2'si, Kandinsky'nin Zig-zag bianchi'si, Medardo Rosso'nun Ecce puer'i ve De Chirico, Morandi ile Carrà'yı getiren De Lisi-Usigli bağışı var.[26] Ziyaretçi sayılarının düşündürdüğünden hayli iyi.
Venice | Opened June 2009 | Contemporary art venue | 4.6★ (3,117 Google reviews)
1678-1682 arasında Giuseppe Benoni'nin inşa ettiği Dogana da Mar; Ocak 2008 ile Mart 2009 arasında Tadao Ando tarafından yaklaşık 20 milyon avroya dönüştürüldü ve kentle yapılan 33 yıllık bir anlaşma kapsamında 6 Haziran 2009'da açıldı.[29] Kalıcı bir sergileme yerine Pinault Koleksiyonu'nun yaklaşık 10,000 eserinden dönüşümlü seçkiler gösteriyor; tarihî müzelerin altında yer almasının nedeni bu.[30] Dorsoduro'nun ucundaki üçgen yapı ve içindeki Ando betonu, gitmek için yeterli sebebin yarısı.[28]
Venice | Reopened 2006 under the Pinault Collection | Contemporary art venue | 4.5★ (2,845 Google reviews)
Massari'nin 1748-1772 arasında yaptığı saray, 1983'ten itibaren Gianni Agnelli döneminde Fiat'ın sergi salonu olarak kullanıldı ve Gae Aulenti tarafından restore edildi; François Pinault Mayıs 2005'te yapıyı 29 milyon avroya satın aldı, iç mekânı Tadao Ando'ya yeniden düzenletti ve Nisan 2006'da yeniden açtı.[31] Ando 2013'te Teatrino'yu da 225 kişilik bir oditoryuma çevirdi.[31] Punta della Dogana gibi burası da Pinault Koleksiyonu'nu geçici biçimde programlıyor; dolayısıyla yapıyı kalıcı bir asılı düzen değil, bina ile ödünç eserler taşıyor.[30]
Venice | 1861 | Civic museum of glass | 4.1★ (9,863 Google reviews)
1861'de Murano belediye başkanı Antonio Colleoni ile başrahip Vincenzo Zanetti tarafından kuruldu, ertesi yıl cam ustaları için bir okul eklendi ve Murano 1923'te Venedik'e katılınca belediye müzelerine dahil edildi.[32] Piskopos Marco Giustinian'ın 1659'da konut edindiği, sonra Torcello piskoposluğuna geçen Palazzo Giustinian'da bulunuyor.[34] Arkeoloji odalarında Enona nekropollerinden Roma camı var; Rönesans çekirdeği Correr, Cicogna ve Molin koleksiyonlarıyla geldi ve sergileme yirminci yüzyıla kadar sürüyor.[32][34] 1460 dolaylarında mineyle boyanmış mavi camdan Barovier Kadehi, müzenin imza yapıtı.[34][33]
Venice | Museum opened 1975 | Civic house museum | 4.7★ (2,251 Google reviews)
1460-1480 arasında Benedetto Pesaro için yapılan ve Venedik geç gotiğinin en büyük özel yapısı olan Palazzo Pesaro degli Orfei, 1898'den itibaren kat kat Mariano Fortuny'nin eline geçti; Fortuny 1907'de burada Henriette Nigrin'le bir tekstil atölyesi kurdu.[35] Nigrin yapıyı 1956'da kente bağışladı ve bina 1975'te müze olarak açıldı.[35] Sergileme resmi, tiyatroyu, modayı ve ışığı kapsıyor — Wagner esinli sahne tasarımları, baskılı kumaşlar, fotoğraf, sahne aydınlatması ve aletlerle nadir kitaplardan oluşan çalışma kitaplığı.[36] Odalar, onun bıraktığı hâle yakın duruyor.
Venice | State museum | 4.5★ (575 Google reviews)
Bourbon-Parma Prensi Henry, Bardi Kontu tarafından on dokuzuncu yüzyılın sonunda Asya'dan getirilen ve İtalyan devletine bağışlanan yaklaşık 30,000 nesne.[27] Koleksiyon ağırlıkla Edo dönemi Japonyası'ndan — zırhlar, inro, netsuke ve Koryusai, Harunobu ile Hokusai'nin işleri.[27] Ca' Pesaro'nun üçüncü katını kaplıyor ve o müzenin güzergâhının parçası; çoğu ziyaretçinin önünden geçip gitmesinin nedeni de bu.[26] Burada sonuncu olmasının tek nedeni, başka bir kurumun binasında tek bir kat olması; yalnızca koleksiyonuna bakılsa birkaç sıra yukarıda olurdu.
Sıralamayı, şu ağırlıkla, üç şey belirliyor. Birincisi, kalıcı koleksiyonun gerçekte ne barındırdığı ve bunun başka yerde görülüp görülemeyeceği: o oda için boyanmış Tintoretto'larla dolu bir oda, ödünç eserlerden kurulu iyi aydınlatılmış bir seçkinin üstündedir. İkincisi, Venedik'te koleksiyondan neredeyse hiç ayrılamayan yapının ve yerin sanat tarihsel ağırlığı. Üçüncüsü, doğrulanmış ziyaretçi verileri — ama yalnızca eşitlik bozucu olarak ve dikkatle okunarak. Doç Sarayı 2018'de yaklaşık 1.4 milyon ziyaretçi, Gallerie dell'Accademia 2023'te 265,893 ziyaretçi kaydetti; ancak bu rakamlar farklı kaynaklardan ve farklı yıllardan geliyor ve doğrudan karşılaştırılamaz.[7][3] Google değerlendirme sayıları koleksiyonu değil kalabalığı ölçer ve yalnızca zayıf bir sinyal sayıldı. Küçük ya da sessiz bir müze bunun için hiçbir zaman cezalandırılmadı; koleksiyonu olmayan bir mekân ise baştan elendi.
Birkaç yer ilkesel olarak dışarıda bırakıldı. Kopya ve deneyim üzerine kurulu cazibe merkezleri — etkileşimli Leonardo müzesi, LEGO tuğlaları sergisi — kaç değerlendirme toplarlarsa toplasınlar bir koleksiyona sahip değil. Hiçbir şeye sahip olmadan geçici sergilere ev sahipliği etmek için var olan mekânlar da öyle: Palazzo Zaguri ve Palazzo Mora'daki European Cultural Centre. Eski oyuncak dükkânı ve karnaval kostümü deneyimi de müze değil. Kiliseler, giriş ücreti aldıkları yerlerde bile dışarıda bırakıldı; San Marco Bazilikası ile Santi Giovanni e Paolo bu yüzden yer almıyor. Okurlar şunu bilmeli: San Marco'nun üst katındaki Museo Marciano gerçek bir müzedir ve özgün bronz atlar bazilikanın içinde saklanır, dışarıdaki locada kopyaları durur — ama söz konusu kayıt bazilikanın kendisi, içindeki müze değil.[38]
İki gerçek müze listeye kıl payı giremedi: tarihî giysi ve tekstilleriyle Palazzo Mocenigo ve Fondaco dei Turchi'deki Doğa Tarihi Müzesi. İkisi de koleksiyon barındırıyor ve ikisi de ayrılan zamanı hak ediyor. Bir Venedik listesinin normalde taşıyacağı üç müze ise bu rehberin dayandığı katalogda bulunmadığı için hiç sıralanamadı: Scuola Dalmata dei Santi Giorgio e Trifone, Museo Storico Navale ve Palazzo Cini.
Bilerek eksik bırakılanlara dair bir not. Burada açılış saatleri, bilet fiyatları ve geçici sergiler yok; üçü de hiçbir rehberin izleyebileceğinden hızlı değişiyor. Kapanışlar farklı, çünkü yeniden yapım için kapanmış bir müze haritada hâlâ açık görünür: Ca' d'Oro 2 Şubat 2024'ten beri ziyarete kapalı ve yeniden açılış tarihi olarak 2027 baharını veriyor.[22] Karıştırılmaması gereken bir ayrım daha — Palazzo Grassi ile Punta della Dogana, iki koleksiyon değil, tek bir koleksiyonun iki binasıdır.[30]
Henüz yorum yok — ilk sen ol.