Blues, British Invasion ve albüm çağı, radyonun hâlâ "klasik" diye adlandırdığı gitar odaklı kanonu nasıl şekillendirdi
"Classic rock", birbiriyle ilişkili iki şeyi adlandırır: kabaca 1960'ların başı ile 1990'ların ortası arasında yapılmış, gitar merkezli popüler bir müzik gövdesini ve onu paketleyip koruyan radyo formatını. Bir format olarak classic rock, 1980'lerin başından ortasına kadar album-oriented rock'tan (AOR) gelişmiş olup doğum yılı genellikle 1986 olarak gösterilir.[1] 1970'ler–1980'ler AOR döneminde popülerleşen, ticari açıdan başarılı blues rock ve hard rock üzerine yoğunlaşır ve ilk olarak 25–34 yaş arası yetişkin erkek bir kitleye göre uyarlanmıştır.[1] Kutladığı müzik, tipik olarak tam grup düzenlemeleri içerir — davul, bas, gitar ve klavyeler — dört dörtlük ölçüde ve nadiren dört dakikayı aşan şarkılarla.[1]
Format, kanonu icat etmekten çok onu onaylamıştır. Çalma listelerinin arkasında, rock and roll'u gençlere yönelik dans müziğinden albüm uzunluğunda bir sanat biçimine dönüştüren yirmi yıllık bir yaratıcı patlama yatar.
Classic rock'ın en derin kökleri, en doğrudan 1940'ların rhythm and blues'undan türeyen ve aynı zamanda gospel, country and western ile geleneksel halk müziğinden de etkilenen 1950'lerin Amerikan rock and roll'unda yatar.[3] Chuck Berry, "Maybellene" (1955) ve "Johnny B. Goode" (1958) gibi şarkılarda rock and roll'u ayırt edici kılan başlıca öğeleri inceltip geliştirdi; genç yaşam üzerine yoğunlaşarak gitar girişlerini ve lead break'leri tanıttı.[3] Little Richard, ağır backbeat'i, gümbürdeyen piyanoyu ve haykıran vokalleri sağladı ve 1955'te "Tutti Frutti" ile plakta yer aldı.[3]
Önemli bir ikinci kaynak, Londra kulüplerinde yer alan 1960'ların başından ortasına kadarki İngiliz blues hareketiydi; bu hareket, siyah Amerikalıların blues ve rhythm and blues'una dayanan bir müziği genç dinleyiciler için yeniden canlandırıp popülerleştirdi ve sonraki rock patlaması üzerinde önemli bir etki hâline geldi.[12] Bu canlanma, türü tanımlayacak grupların tohumlarını ekti.
Belirleyici dönüm noktası, İngiliz rock and roll gruplarının Amerika Birleşik Devletleri'nde muazzam bir popülerlik kazandığı 1960'ların ortasındaki olgu olan British Invasion ile geldi.[4] Dalgaya öncülük edenler The Beatles ve The Rolling Stones idi; bunlara Who, Kinks, Yardbirds ve Animals gibi gruplar katıldı.[4]
The Beatles, 1960'ta Liverpool'da kuruldu; John Lennon'ın daha önceki grubu Quarrymen'den evrilerek 1964'te uluslararası şöhrete ulaşmadan önce gösterilerini Liverpool ve Hamburg'daki kulüplerde geliştirdi.[5] Tahmini 600 milyon birimden fazla dünya çapında satışla tüm zamanların en çok satan müzik grubudur ve ABD Billboard 200'de diğer tüm gruplardan daha fazla bir numaralı albüme (19) sahiptir.[5] Popüler müzikteki en etkili grup olarak yaygın biçimde kabul edilirler ve 1960'lar karşı kültürünün gelişiminin ayrılmaz bir parçasıydılar.[5]
1962'de Londra'da kurulan The Rolling Stones, blues ve erken rock and roll'da köklenmişti ve cover versiyonları çalarak başladılar.[6] "the Rollin' Stones" adıyla ilk gösterilerini 12 Temmuz 1962'de Londra'nın Marquee Club'ında verdiler ve adlarını bir Muddy Waters parçasından aldılar.[6] 1969'a gelindiğinde sahneye "dünyanın en büyük rock and roll grubu" olarak takdim ediliyorlardı.[6]
Invasion enerjiyi sağladıysa, 1960'ların sonu hırsı sağladı. Önemli belge, The Beatles'ın Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) albümüdür. Yapımcı George Martin ve ses mühendisi Geoff Emerick'in yardımıyla grup, plak için tahminen 700 saatlik stüdyo zamanı harcadı; doğrudan enjeksiyon, perde kontrolü, varispeeding ve yapay çift izleme dâhil yenilikçi prodüksiyon tekniklerinden yararlandı.[7] Müzikologlar tarafından, popüler müzikte ses kompozisyonunun, genişletilmiş biçimin, psychedelic imgelemin, plak kapaklarının ve yapımcının rollerini ileriye taşıyan erken bir konsept albümü olarak kabul edilir ve karşılanışı, popüler müziğin bir sanat biçimi olarak tam kültürel meşruiyetini sağlamıştır.[7] Kayıt stüdyosunu kompozisyona dönük bir araca dönüştürmedeki bir dönüm noktası olarak, classic rock'ın üzerine inşa edileceği temel olan albüm çağını müjdelemeye yardımcı oldu.[7]
Türün ağırlık merkezi, 1960'ların sonunda daha ağır, daha gürültülü ve daha uzun müziğe doğru kaydı. 1968'de dağılan Yardbirds'ten kurulan Led Zeppelin, erken rock and roll, psychedelic rock, blues ve folk gibi etkilerden yararlanarak, ansiklopedik kaynakların ifade ettiği gibi, hem hard rock'ın hem de heavy metal'in öncüleri hâline geldi.[8] İlk albümleri Led Zeppelin, 1969'da yayımlandı.[8]
Bu daha ağır müzik, doğal yuvasını FM radyoda buldu. Album-oriented rock, 1960'ların sonunda bir ABD radyo formatı olarak ortaya çıktı; yalnızca hit single'lar yerine rock albümlerinin tüm repertuvarına odaklandı.[2] 1970'lerin ortasına gelindiğinde AOR, katmanlı, akıcı bir sesle ve melodik kancalara önemli ölçüde bağımlı, sofistike bir prodüksiyonla nitelendiriliyordu.[2]
Hiçbir grup, rock'ın yeni sanatsal ölçeğini Pink Floyd kadar eksiksiz biçimde cisimleştirmedi. Albümleri The Dark Side of the Moon (1973), grubun zorlu yaşam tarzı sırasında karşılaştığı baskılara ve eski grup üyesi Syd Barrett'ın ruhsal sağlık sorunlarına odaklanan bir konsept albümü olarak tasarlandı; çok kanallı kayıt, teyp döngüleri ve analog sentezleyicilerle hayata geçirildi.[9] Yapılmış en kalıcı ticari plaklardan biri hâline geldi; Billboard 200'de 741 hafta yer aldı ve Rolling Stone ile Q tarafından en iyi progressive rock albümü olarak listelendi.[9]
Grup, biçimi The Wall (1979) ile daha da ileriye taşıdı; bu rock operası, bezgin bir rock yıldızı olan "Pink"i, toplumsal yalıtımdan oluşan psikolojik bir "duvar" inşa ederken izler.[10] Akademik bir anlatımın belirttiği gibi, albüm, etrafındaki sürtüşme grubu parçalamaya başlasa bile grubun ününü pekiştirdi — dört üyenin birlikte bir albüm kaydedeceği son seferi işaretledi.[10]
Bu iplikleri bir araya getirildiğinde, classic rock bir avuç ortak nitelikle nitelendirilebilir. Müzikal olarak, lead enstrüman olarak elektrogitar üzerine, 1950'ler rock and roll'undan miras kalan istikrarlı bir dört dörtlük backbeat üzerine ve davul, bas, gitar ve klavyelerden oluşan standart bir grup formatı üzerine kuruludur.[1][3] Estetik olarak, AOR döneminin sofistike, melodik kanca odaklı prodüksiyonuyla birlikte albümü single'ın ve tam grup düzenlemelerinin üzerinde tutar.[2] Kültürel olarak, 1960'lar karşı kültürü ve rock'ın tanınan bir sanat biçimi olarak ortaya çıkışıyla iç içe geçmiştir.[5][7] Bir radyo formatı olarak, genellikle Amerika Birleşik Devletleri ya da Birleşik Krallık'tan beyaz erkek gruplar tarafından icra edilir ve 1970'lerin ticari hard rock ve blues rock'ı tarafından domine edilir.[1]
Classic rock'ın sonraki yaşamı dikkat çekici olmuştur. Merkezî grupları, 1986'da üye almaya başlayan Rock and Roll Hall of Fame tarafından ölümsüzleştirilen ilkler arasındaydı: Beatles 1988'de, Rolling Stones 1989'da, Led Zeppelin 1995'te ve Pink Floyd 1996'da.[11] Türün adını taşıyan format yalnızca daha da kökleşti — 2001'e gelindiğinde, çekirdek kitlesi 1980'lerin 25–34 dilimindeki yaşlardan daha yaşlı demografilere kaymış olsa bile, classic rock ulusal pazar payında album rock'ı geride bırakmıştı.[1]
Daha derin miras müziktir. Sgt. Pepper'ın "enstrüman olarak stüdyo" yaklaşımı, on yıllar sonra bile pop, hip-hop ve elektronik müzikte her yerde hazır ve nazırdır.[7] Led Zeppelin'in sesi, Black Sabbath'tan Nirvana'ya kadar gruplar tarafından taklit edilmiştir.[8] Blues'tan inşa edilmiş, gençlere yönelik dans müziği olarak başlayan şey, tek bir kuşak içinde kalıcı bir sanatsal geleneğe dönüşmüştü — radyonun, yarım yüzyıl sonra, hâlâ yalnızca "klasik" diye adlandırdığı bir gelenek.
Henüz yorum yok — ilk sen ol.