İngiltere'nin sanayi kalbinden gelen birkaç gürültülü, alçak akortlu grubun dünyanın en kalıcı uç müziğini nasıl şekillendirdiği
Heavy metal, yirminci yüzyılda ortaya çıkan popüler müziğin en özgün ve en kalıcı biçimleri arasındadır. 1960'ların sonu ile 1970'lerin başında, büyük ölçüde Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'nde, önceki on yılın blues rock, psychedelic rock ve acid rock türlerinden gelişti.[1] Onu ana akım biçimlerinden ayıran şey, kasıtlı bir yoğunlaştırmaydı: gür, distorsiyonlu gitarlar, vurgulu ritimler, yoğun bir bas-ve-davul sesi ve enerjik vokaller.[1] Tek başına en tanınabilir öğe, gitar power akorudur — tam beşli aralığı olup, alçak tellerde yüksek sesle yükseltildiğinde ve distorsiyona uğratıldığında, kök notanın bir oktav altında yeni bir düşük frekanslı bileşen de dahil olmak üzere ek harmonikler üretir ve daha zengin, daha ağır, öznel olarak daha güçlü bir ses meydana getirir.[2]
1960'ların ortasından birkaç İngiliz topluluk — Cream, Yardbirds, Jeff Beck Group — Amerikalı gitarist Jimi Hendrix ile birlikte, metalin miras alacağı daha ağır, blues kökenli seslerin öncülüğünü yaptı.[1] Ancak tür, hepsi 1968'de kurulan üç grup tarafından kalıba döküldü: Led Zeppelin, Deep Purple ve Black Sabbath.[1] Bu üçlü, erken dönem İngiliz hard rock ve heavy metalinin „kutsal olmayan üçlemesi“ olarak adlandırılmıştır.[3]
Türün adının belirsiz ve çokça tartışılan bir kökeni vardır. „Heavy metal“ ifadesi, William S. Burroughs'un 1961 tarihli The Soft Machine romanında, „Heavy Metal Kid“ adlı bir karaktere atıfla geçer.[1] Steppenwolf'un 1968 hit şarkısı „Born to Be Wild“da popüler şarkıda yüzeye çıktı; şarkının „heavy metal thunder“ sözü bir müzik tarzından çok motosikletlerin gürültüsünü çağrıştırıyordu.[4] Creem dergisi için yazan eleştirmen Lester Bangs'in, Led Zeppelin ve Black Sabbath gibi gruplar üzerine 1970'lerin başındaki yazılarıyla terimi bir tür tanımlayıcısı olarak yaygınlaştırdığı genel olarak kabul edilir.[1]
Eğer tek bir plak türün temel taşıysa, o da Black Sabbath'ın 13 Şubat 1970 Cuma günü yayımlanan ve bugün genel olarak ilk heavy metal albümü kabul edilen kendi adını taşıyan ilk albümüdür.[5] Grup, 1968'de sanayi kenti Birmingham'da kurulmuştu — gitarist Tony Iommi, davulcu Bill Ward, basçı Geezer Butler ve vokalist Ozzy Osbourne'dan oluşuyordu — ve Ağustos 1969'da Black Sabbath adını benimsedi.[5] Alçak akortlu gitarlarla birleştirilmiş okült ve korku esinli sözleriyle kendilerini farklılaştırdılar.[5]
Bu ezici, alçak akortlu sesin büyük bölümü bir kazaya dayanır. On yedi yaşında, bir sac fabrikasında çalıştığı son gün, Iommi tutan elinin iki parmağının uçlarını kaybetti.[6] Gitarı bırakmayı reddederek, erimiş bir plastik bulaşık deterjanı şişesinden yüksük benzeri protez parmak uçları yaptı ve bir ceketten kestiği deriyle bu biçimlerin üzerini kapladı.[6] Protezler dokunma duyusunu körelttiği ve telleri bükmeyi zorlaştırdığı için, daha ince çaplı tellere geçti ve gitarını standardın üç yarım ses kadar altına akort ederek telleri gevşetti ve daha büyük, daha ağır bir ses elde etti.[6] Iommi, yenilikleri doğrudan fiziksel zorunluluktan doğan heavy metal riff'inin öncüsü — çoğu zaman „babası“ — olarak yaygın biçimde kabul edilir.[6]
Black Sabbath'ın bir sonraki albümü Paranoid (1970), UK Albums Chart'ta bir numaraya ulaştı ve „Paranoid“, „Iron Man“ ve „War Pigs“ gibi imza parçalarını çıkardı.[5] Grup, daha sonra 70 milyondan fazla plak sattı ve 2006'da Rock and Roll Hall of Fame'e alındı.[5]
Birmingham'dan ikinci bir grup, Judas Priest — 1969'da kuruldu — heavy metalin ne olacağını tanımlamak için herhangi bir grup kadar çok katkıda bulundu.[7] Vokalist Rob Halford, ikiz gitaristler K.K. Downing ve Glenn Tipton ve basçı Ian Hill'den oluşan klasik kadrosuyla grup, kimliğini son derece etkili olduğu kanıtlanan kesin, çift solist bir „twin-guitar attack“ üzerine inşa etti.[7] 1970'lerin ortasında Judas Priest, metalin blues mirasının büyük kısmını daha hızlı, daha temiz, daha saf metalik bir ses lehine bir kenara bırakarak türün evrimini ilerletmeye yardımcı oldu.[1]
Grubun 1980 tarihli British Steel albümü, ana akımdaki çıkışlarını işaret etti; Guardian onu „heavy metali tanımlayan plak“ olarak nitelendirdi.[7] 1978-79 dolaylarında Halford, deri alt kültüründen alınan ve türün neredeyse evrensel bir görsel kodu haline gelen kendine özgü deri-ve-perçin görünümünü benimsedi.[7] Judas Priest, speed metal, thrash metal ve power metal da dahil olmak üzere sonraki alt türler üzerinde biçimlendirici bir etki olarak gösterilmiştir ve 50 milyondan fazla albüm satmıştır.[7]
1970'lerin sonuna doğru, 1977'deki punk patlamasının ardından, daha genç bir İngiliz grup kuşağı türü, New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM) olarak bilinen bir hareket içinde yeniden canlandırdı.[1] 1980'e gelindiğinde hareket ana akıma sıçramıştı; Iron Maiden ve Saxon'ın albümleri İngiltere'nin ilk onuna ulaştı.[1]
Basçı ve başlıca söz yazarı Steve Harris tarafından 1975'te kurulan Iron Maiden, hareketin amiral gemisi oldu.[8] Grup, dörtnala giden ritimleri, edebi ve tarihsel konuları ve hırslı, çok bölümlü şarkı yazımını birleştirdi; bunların tümü ürkütücü maskotları „Eddie“nin gözetiminde gerçekleşti.[8] 1982 tarihli The Number of the Beast albümü, İngiltere'deki ilk bir numaraları oldu ve „Run to the Hills“ ile „Hallowed Be Thy Name“ gibi kalıcı parçalar çıkardı.[8] Iron Maiden'in yanı sıra Motörhead, 1981 tarihli canlı albümü No Sleep 'til Hammersmith ile İngiltere listelerinin zirvesine çıkan bu yeni metal grup neslinin ilki oldu.[1]
NWOBHM İngiliz iken, metalin bir sonraki sıçrayışı büyük ölçüde Amerikalıydı. 1980'lerin başında daha hızlı, daha sert, daha agresif bir tarz — thrash metal — ortaya çıktı; hızlı tempolar ve azgın müzisyenlikle tanımlanıyordu.[9] En başarılı temsilcisi, vokalist-gitarist James Hetfield ve Danimarkalı davulcu Lars Ulrich tarafından 28 Ekim 1981'de Los Angeles'ta resmen kurulan Metallica'ydı.[9] Metallica, Megadeth, Anthrax ve Slayer'in yanı sıra thrash'in „Büyük Dörtlü“sünün kurucu üyesi oldu.[9]
Grubun yörüngesi, ham ilk albüm Kill 'Em All'dan (1983), genellikle gelmiş geçmiş en iyi metal albümlerinden biri olarak gösterilen Master of Puppets'ya (1986), tek başına Amerika Birleşik Devletleri'nde 16 milyondan fazla satan kendi adını taşıyan 1991 tarihli „Black Album“a uzandı.[9] 2023 itibarıyla Metallica, dünya çapında 163 milyondan fazla albüm satmış olup, Nielsen SoundScan'in 1991'de satışları izlemeye başlamasından bu yana en çok satan kayıt sanatçıları arasında yer aldı ve 2009'da Rock and Roll Hall of Fame'e alındı.[9]
1980'lerin sonuna gelindiğinde, metalin izleyici kitlesi öz-bilinçli bir alt kültürde birleşmişti — üyeleri „metalhead“ler ya da „headbanger“lar olarak biliniyordu — yerleşik otoriteye karşıtlık ve ana akım toplumdan güçlü bir ayrılık duygusuyla nitelendirildi.[1] Akademisyenler bu olguyu ciddiye aldı: sosyolog Deena Weinstein'in Heavy Metal: The Music and Its Culture eseri ve Robert Walser'in Running with the Devil: Power, Gender, and Madness in Heavy Metal Music (1993) kitabı, metali ciddi bir akademik çalışma konusu olarak yerleştirdi ve onu kendine özgü estetiği, ritüelleri ve topluluğuyla gerçek bir küresel alt kültür olarak ele aldı.[10]
O topluluk artık gerçekten dünya çapında olup, Anglo-Amerikan kökenlerinin çok ötesinde canlı yerel sahneleri ayakta tutuyor.[1] Tony Iommi'nin doğaçlama plastik parmak uçlarından Judas Priest'in hassas ikiz solo'larına, Iron Maiden'in edebi destanlarına ve Metallica'nın thrash hızına kadar heavy metal, popüler müziğin en dirençli ve sürekli evrilen deyişlerinden biri olduğunu kanıtladı — yarım yüzyıl sonra hâlâ power akoru ve riff ile tanımlanan bir ses.
[1]: Heavy metal music — Wikipedia. [2]: Power chord — Wikipedia. [3]: Black Sabbath — Wikipedia (İngiliz hard rock ve heavy metalinin „kutsal olmayan üçlemesi“). [4]: Heavy metal music — Wikipedia (Steppenwolf, „heavy metal thunder“). [5]: Black Sabbath — Wikipedia. [6]: Tony Iommi — Wikipedia. [7]: Judas Priest — Wikipedia. [8]: Iron Maiden — Wikipedia. [9]: Metallica — Wikipedia. [10]: Deena Weinstein, Heavy Metal: The Music and Its Culture; Robert Walser, Running with the Devil.
Henüz yorum yok — ilk sen ol.